Dost

[Gülzar-ı İrfan]

_Dost,dost ve yine dost!..
Nasıl kimselerle dostluk kurmuş,ahbaplık etmişin bir düşün.....
seni neye yönlendiriyor,ne tarafa yüzünü çeviriyorlar?..
_İnsanın dini dostu üzerinedir...mealindeki hadisin ikazı neyi ifade etmektedir....
''Dost''deyip geçme...dost öylesine tesirlidir ki,senin kendi tercihlerin tesirsiz kalabilir,bir de bakarsın ki dostunun felsefesi seni de etkilemiş,hayat anlayışı sana da tesir etmiş,sen de onun gibi yaşamaya,onun gibi düşünmeye yönelmişsin....
Yani sen de onun dini üzerine olmuşsun sanki.....
Bunun için ikaz ediyor Kainatın Efendisi:
_İnsan,dostunun dini üzeredir....


Şimdi tefekkür sırası
_Kimleri dost ediniyor,kimlerle sohbet ediyoruz.Dostlarımız bizi neye yönlendiriyor,neleri alemine misafir ediyorlar?
Dünya dostlarımı dostlarımız,ahiret dostlarımı......

:flowers: :flowers: :flowers:


ALLAHA EMANET OLUN

[selam]

[quote=Gülzar-ı İrfan;282951]
_Dost,dost ve yine dost!..
_İnsanın dini dostu üzerinedir..
''Dost''deyip geçme...dost öylesine tesirlidir ki,senin kendi tercihlerin tesirsiz kalabilir,bir de bakarsın ki dostunun felsefesi seni de etkilemiş,hayat anlayışı sana da tesir etmiş,sen de onun gibi yaşamaya,onun gibi düşünmeye yönelmişsin....
Yani sen de onun dini üzerine olmuşsun sanki.....
_İnsan,dostunun dini üzeredir....

????????????????????????:flowers::flowers::flowers :
GÖNÜLDEN TEŞEKKÜRLER

[kays]

muhterem Gülzar-ı İrfan kardeş konunuza ayetlerle katılalım istedik selam ve dua ile


Size Allah'tan baska ne bir dost var, ne de bir yardimci! (Ankubat 22)

Yoksa onlar Allah'tan başka dostlar mı edindiler? Oysa asıl Dost Allah'tır. (Şura 9)

Allah'tan başka dost edinenlerin durumu, kendine yuva yapan örümceğin durumu gibidir. Halbuki, evlerin en çürüğü şüphesiz örümcek yuvasıdır. Keşke bilselerdi. (Ankubat 41)

[PortakaL]

DOSTLARIN EN HAYIRLISI YASAYISI HAK ILE OLANDIR!
(Beyazid-i Bestami.)

[Gülzar-ı İrfan]

ALLAH RAZI OLSUN KAYS ABİ...
Bu ayetlerden yola çıkarak ALLAH için sevmeyi sevilmeyi,dost edinmeyi de dostluğun güzelliklerinden sayabilir miyiz acaba....

Başka bir konuda ALLAH (C.C.)'yi aracısız sevmek zordur,ALLAH(C.C.) sevgisi adem'e zuhur eder diye söylenmişti yanılmıyorsam......

Kim ki ALLAH(C.C.) için dost edinmişse bilsin ki RABBİNİ kendine dost edinmiştir...denmişti bir sohbette....

Bu garib kardeşinizin söyleyebileceği ancak bu kadar bir yanlışımız oldu ise Mevlam affetsin.....

ALLAHA EMANET OLUN

[dayi]

Allah c.c kime demişti DOSTUM diye..:)

Tevhid babası Hz. İbrahimin HANEF Dini üzere olan DOSTUNUN Dini üzeredir..:)

Hamdolsun dayı bir DOST buldu..bir İbrahim buldu:flowers:

HU..

[kays]

DOSTLUK

Sehl bin İbrâhim şöyle anlatıyor:

İbrâhim bin Edhem'le dost idik. Bir keresinde ağır bir hastalığa tutulmuştum. Bunun üzerine İbrâhim bin Edhem, elindeki bütün her şeyi benim sıhhatim için harcadı.

Sonra iyileşmeye başladım. Bir ara kendisinden canımın çektiği yiyecek bir şeyler istedim. Elinde bir şeyi kalmadığından merkebini satıp arzumu yerine getirdi.

Sıhhate kavuştuğumda bir yere gitmek için merkep lâzım oldu ve:
"- Ey İbrâhim, merkep nerede?" diye sordum.

İbrâhim bin Edhem:
"- Sattık." dedi.

Sıhhatim yol yürümeye müsâit olmadığı için:
"- Peki ama şimdi ben neye bineceğim?" dedim.

O ârifler sultânı:
"- Sırtıma bineceksin, kardeşim!" dedi ve beni üç konak mesâfesi boyunca sırtında taşıdı.

KISSADAN HİSSE:

İzzet ve ikrâmla dolu, güzel ve iyi günlerde herkes dosttur. Ancak asıl dostluklar zor günlerde ortaya çıkar ve değeri hiçbir şeyle ölçülemez. Bu bakımdan velâyet sırrı, nice kötülüklerle dolu şu dünyâ günlerinde Allâh'a, Rasûlüne ve sâlih müminlere dost olmak ve onlarla dost kalabilmektedir.

Diğer taraftan bilhassa ihtiyaç içindeki mümin kardeşe yapılan ferâgât ve fedâkârlık, Cenâb-ı Hakk'ın rahmetini celbeder. Çünkü Cenâb-ı Hak kullarına karşı sonsuz bir rahmet ve merhamet sahibidir ve Hazret-i Peygamber -sallâllâhu aleyhi ve sellem-'i de âlemlere rahmet olarak göndermiştir. Hadîs-i şerîfte buyurulur:

"Şefkat ve merhamet ehline Rahmân olan Allâh da merhamet eder." (Ebû Dâvud, Edeb, 58)

[kays]

DOSTLUKTAN MAKSAT

Abdullâh bin Mübarek Hazretleri, kötü huylu bir kimseyle yolculuk yapmıştı. Seyâhatleri bitip ayrıldıklarında Abdullâh bin Mübarek içli içli ağlamaya başladı. Bu hâle şaşıran dostları:

"- Neden ağlıyorsun? Seni böylesine mahzûn eden şey nedir?" diye sordular.
O kadri yüce Hak dostu, bir iç çekti ve nemli gözlerle:

"- O kadar yolculuğa rağmen beraberimde bulunan arkadaşımın kötü hâllerini düzeltemedim. O bîçârenin ahlâkını güzelleştiremedim. Düşünüyorum ki; acabâ

benim bir noksanlığımdan ötürü mü ona faydalı olamadım? Şâyet o, benden kaynaklanan bir hatâdan dolayı istikâmete gelmediyse, yarın hâlim nice olur!.." dedi ve hıçkırıkları boğazında düğümlenmiş bir vaziyette ağlamasına devam etti.

KISSADAN HİSSE:

Dostluklar dâimâ mânevî açıdan faydalı bir maksat üzerine binâ edilmelidir. Buna göre sâlihlerle dostluk ve ülfet, onlardan istifâde için; sâlih olmayan ve hattâ noksanlıkları bulunan mânen zayıf kimselerle dostluk ve ülfet ise, onlara faydalı olabilmek için olmalıdır. Zîrâ mânevî faydadan uzak ve sırf gafletle örülmüş dostluklar, iki dünyâyı da mahvedecek bir zarar demektir. Ve bu zararın en hafifi dahî:

"Kır atın yanında duran, ya huyundan ya suyundan!" meselince bir âkıbet yaşatır.

Diğer taraftan noksan ve eksiği bulunan kimseleri istikâmete yöneltirken takip edilecek üslûp, menfî bir netice karşısında onları rencide etmek değil, acaba bende bir kusur var mı, diye nefsi muhâsebe etmektir. Zîrâ eğer bizden kaynaklanan

hatâlar ve eksiklikler dolayısıyla muhâtabımızı doğru yola sevk edememişsek, bunun hesap ve vebâli çok ağır olur. Gâye, perde olmak değil, perdeleri açıp hakîkati gösterebilmektir.
imandanihsanatasavvufc.

[hafsa]

Dostluğun Hakikâti
Muhabbet, iki kalb arasında bir cereyan hattıdır. Sevenler, hiçbir zaman sevdiklerini gönüllerinden ve dillerinden düşürmezler. Sevdiklerine imkânlarını cömertçe sunmak sûretiyle, ömür boyu fedâkârlıklarının huzûru içinde yaşarlar.
Umûmî mânâsıyla dostluk, şahıslar arasındaki müsbet veya menfî berâberlik ve müşterekliklerden kaynaklanır. Hakîkî dostluk ise, yüksek şahsiyetlerin samimî ruhlarında barınır. Dostluğun zirve seviyede yaşanması da, her hâdise karşısında iki kişinin aynı duygulara sâhip olması, âdetâ iki bedende bir yürek hâline gelmesiyle mümkündür.
İnsan, gönül verdiğine meftun ve hayran olur. Muhabbet akışı neticesinde sevilenin her hâli sevene sirâyet eder. Gönüldeki aşk deryâları coşmaya ve sevdâ güneşleri tutuşmaya başlar. Netîcede kendi irâde ve ihtiyârını terk edip sevdiğini taklide yönelir. Bu itibarla mü'min, her husustaki gayretlerinde "muhabbet" iksirini kullanmasını iyi bilmelidir.
Hakîkî bir muhabbet, zahmetleri rahmete inkılâb ettirdiği için, sevilenin kahrı da lutfu gibi hoş karşılanır. Bir kimsenin muhabbetinin hakîkî olup olmadığını anlamak ve seviyesini ölçmek için, sevdiğinin kahrına ne kadar tahammül gösterebildiğine bakmak kâfîdir.
Hazret-i Mevlânâ, hakîkî muhabbet ve dostluğun, dosttan gelen ezâ ve cefâyı dahî hoş karşılamakla, ona rızâ ve teslîmiyet göstermekle mümkün olduğunu aşağıdaki hikâyede şöyle anlatır:
"Bir efendiye ziyârete gelen yakın dostları hediye olarak kavun getirmişlerdi. O da sevdiği, gönüldaşı, derin duygulu sâdık hizmetkârı Lokman'ı çağırttı.
Lokman gelince efendisi kavundan bir dilim kesip, ona ikrâm etti. Lokman o dilimi sanki bal gibi, şeker gibi yedi. Öyle hoşlanarak öyle zevkle yemişti ki, onu görenlerin de iştahları kabarıyor, ona âdeta imreniyorlardı. Efendisi ona ikinci bir dilim daha verdi. Zîrâ efendisi, Lokman'ın duyduğu bu lezzet karşısında huzur buluyordu. Derken kavundan son bir dilim kaldı. O zaman efendisi:
"-Bunu da ben yiyeyim de ne kadar tatlı bir kavun olduğunu anlayayım." dedi.
Efendisi o dilimi yer yemez, kavunun acılığından ağzını bir ateş kapladı. Dili uçukladı, boğazı yandı. Kavunun acılığından kendinden geçti. Ondan sonra Lokman'a:
"-Ey benim cânım hizmetkârım! Ey benim cihânım!" dedi. "Böyle bir zehri nasıl oldu da tatlı tatlı yedin? Böyle bir kahrı nasıl oldu da lutuf saydın? Bu ne sabırdır? Kim bilir şimdiye kadar ne acılara katlandın ve sabrettin? Yoksa sen tatlı canına düşman mısın? Neden bir şey söylemedin? Neden; "Beni mâzur görün, şimdi yiyemem." demedin?"
Lokman dedi ki:
"-Ben, siz efendimizin elinden o kadar tatlı yemekler yedim, maddeten ve mânen o kadar nâdide gıdalar aldım ki, size bunlar için mukâbelede bulunamadığımdan dolayı utancımdan iki büklüm olmuşumdur. Elinizle sunduğunuz bir şeye, "Bu acıdır, yenilemez." nasıl diyebilirim?!. Hem sizin elinizden gelen her acı bana tatlı gelir. Çünkü bedenimin bütün cüzleri sizin nîmetlerinizle perverde olmuştur."
Sonra Lokman heyecan ve muhabbet dolu sözlerle içini dökmeye şöyle devâm etti:
"-Efendim! Sizden gelen bir acıdan feryâd edersem, başıma yüzlerce defa toprak saçılsın. Lutufkâr elinin tadı, bu kavunda nasıl acılık bırakır? Muhabbetten acılar tatlılaşır, muhabbet yüzünden bakırlar altın olur. Muhabbet ile tortular durulur, arınır. Muhabbetten dermansız dertler şifâ bulur. Muhabbetten ölüler dirilir. Muhabbet yüzünden pâdişahlar kul olur. Muhabbetten zindanlar gül bahçelerine döner. Muhabbet yüzünden karanlık evler aydınlanır, nûrlanır. Muhabbet yüzünden nâr, nûr olur. Muhabbet yüzünden çirkin bile hûri kesilir. Muhabbetten kederler, üzüntüler neşe olur, sevinç olur. Muhabbet yüzünden, yoldan çıkaran, yol kesen, yol gösterici ve saâdet rehberi olur. Muhabbet yüzünden hastalık, sıhhat ve âfiyete çevrilir. Muhabbetten kahır rahmet olur."
***

osman nuri topbaş

[B.ü.S.r.A]

Dost deyip gecmemek lazim, dost kelimesi icinde o kadar sey barindiriyordur ki. Hayirli dost vardir kötü dost vardir. Insan, dostunun dini üzeredir, evet cok dogru. Insan dostunun bazi hal ve hareketlerini begenmesede dostunun o halleri bir süre sonra kendindede olur, o yüzden dostum dedigin kisiye dikkat etmek gerek.

Selametle

[hafsa]

Muhabbet, yaratılıştan gelen kalbî bir temâyüldür. Ancak kalbdeki muhabbetin seviyesi, muhabbet duyulanın ulviyyetine münâsip derecede olmalıdır. Bu itibarla kalbdeki muhabbet istîdâdının nihâî muhâtabı Allâh -celle celâlühû-'dur. Lâkin kalbin Allâh muhabbeti gibi son derece yüksek bir muhabbete muktedir olabilmesi için, daha önce tâkat getirebileceği bâzı mecâzî muhabbet temrinleriyle merhale kat etmesi îcâb eder.
Varılacak nihâî gâye olan "Hakk'a vuslat"ı unutarak mal, mülk, mevkî, servet, âile ve evlâd gibi fânî muhabbet merhalelerinden birinde takılı kalmak, gönül âleminin zaafa uğratılıp ziyân edilmesidir. Bundan kurtulmak için bütün fânî muhabbetlerin "muvakkat" merhaleler olduğunu hatırdan çıkarmayıp onlara karârınca değer vermek ve onları ilâhî muhabbete vâsıta kılmak zarûrîdir. Onlar, kalbin Allâh muhabbetini taşıyabilecek bir istîdâd kazanması için gerekli merhalelerdir. Fânî muhabbetlerin ilâhî muhabbete basamak olması, îmânın bir lezzet hâline gelmesine vesîle teşkîl eder. Beşerî endişe ve takıntılarını aşarak kâmil bir îmân ile âkıbetini düşünen her idrak sâhibi kolayca anlar ki; sonsuz isteklere, zevk u sefâlara, gel-geç fânî sevdâlara bir sınır çizerek muhabbeti ilâhî maksada yönlendirmek, yaratılış gâyesinin muktezâsıdır.
Fânî varlığının nefsânî arzularından sıyrılarak ilâhî varlığa râm olan kul, ölümsüzlüğe kavuşur. Böylece fânî varlığının toprak olmasından sonra da ömrü devâm eder. Bunun en tipik misâli, Leylâ'ya duyduğu mecâzî aşkı gönül âleminde tekâmül ettirerek Mevlâ aşkına ulaşan Mecnûn'un hikâyesidir. Eğer Mecnûn, Leylâ'da takılıp kalsaydı, fânî muhabbetlerin binlerce emsâllerinden biri olurdu. Neticede ismi asırlarca anılmaya lâyık olmaz, mâzîde gömülü kalırdı.
Hak ve hakîkatler, sadece satırlardan okunarak değil, sadırlardaki, yâni gönüllerdeki muhabbetle tanınır. Kalb, fânîlere duyulan muhabbet kademelerini aşıp Hak muhabbeti ile dolarsa, işte o zaman bütün sırlar, hakîkatler ve güzellikler gönüllere akseder. Bu bakımdan kişiyi ebedî saâdete götürecek hakîkî dostluk, "Hak ile kurulabilen dostluk"tur.

[hafsa]

Aşağıdaki hikâyede efendi ile köle arasındaki şu mükâleme, Hak ile dostluğun hakîkatini ne güzel ifâde eder:
Adamın birisi bir köle satın almıştı. Köle, dîn ve salâh ehlinden, takvâ sâhibi bir mü'min idi. Efendisi onu alıp evine götürünce aralarında şöyle bir konuşma geçti:
Efendi: "-Benim evimde neler yemek istersin?"
Köle: "-Ne verirsen onu."
Efendi: "-Nasıl elbiseler giymek istersin?"
Köle: "-Nasıl elbise giydirirsen onu giyerim."
Efendi: "-Evimin hangi odasında kalmak istersin?"
Köle: "-Hangi odada kalmamı istersen orada."
Efendi: "-Evimin hangi işlerini yapmak istersin?"
Köle: "-Hangi işleri yapmamı istersen onları."
Bu son cevâbın ardından efendi bir müddet tefekküre daldı ve gözlerinden süzülen yaşları silerken şöyle dedi:
"-Keşke ben de Rabbimle böyle (dost) olabilseydim. O zaman ne mutluydu bana!.."
Bu arada köle dedi ki:
"-Ey benim efendim! Efendisinin yanında kölenin irâde ve ihtiyârı olur mu?.."
Bunun üzerine efendi:
"-Seni âzâd ediyorum. Allâh için hürsün. Fakat, benim yanımda kalmanı da arzu ediyorum. Tâ ki canım ve malımla sana hizmet edeyim..." dedi.
Kim ki Allâh'ı hakkıyla tanır ve ona gerçek bir muhabbetle yönelirse onda ne irâde kalır, ne de ihtiyâr. O yalnız şöyle der:
"-Allâh'tan istekte bulunmak benim neyime?!."
***
Hakk'ı seven bir mü'min, hakîkatte hiçbir şeye mâlik olmadığının idrâk ve şuurunda olmalıdır. Zîrâ sevdiğine her şeyini teslîm etmesi îcâb eder. Muhabbet, fedâkârlık gerektirdiği için mâlikiyet ile imtizâc etmez. Muhabbet, gönülde tabiî olarak maddî ve mânevî bir ikram meyli doğurur. Bu da muhabbetin şiddeti nisbetinde gerçekleşir. Bu sebepledir ki insanlar en büyük bedelleri muhabbet duygusu mukâbilinde öderler. Bu, muhabbetin şiddetine bağlı olarak, sevilen uğruna hayat nîmetinden vazgeçmeye kadar varabilen bir fedâkârlık tablosu olarak tezâhür eder.
Bu bakımdan Rabbini seven ve sevgisinin hakîkatine sâdık olan kişi, "nefsini, her türlü imkânlarını ve âkıbetini" O'na teslîm eder. Zîrâ Allâh ve Rasûlü'nün dostluk ve muhabbeti, her bir mü'minin ona sahip olduğunu iddiâ edeceği kadar kolay kazanılacak bir seviye değildir.
Hakîkî dostluğun ve muhabbetin şartı, sevdiğinin yanında sevenin hiçbir irâdesinin bulunmamasıdır. Hazret-i İbrâhim -aleyhisselâm-'ın, Hak dostluğunun zirvesini teşkil eden şu hâli ne kadar ibretlidir:
İbrâhim -aleyhisselâm-, Nemrud tarafından ateşe attırılırken kendisine yardıma gelen meleklere:
"-Ateşi yandıran kimdir? O benim her hâlimi biliyor. Sizden bir talebim yok! (Dost'la Dost'un arasına girmeyin.)" buyurmuştur.
O'nun Rabbine olan teslîmiyeti netîcesinde dağ gibi ateş, bir gülistan hâline döndü.
Daha sonra İbrâhim -aleyhisselâm-, neslinden bir peygamber gelmesi için duâ etti, Cenâb-ı Hak ona ihtiyar yaşında bir evlâd ihsân eyledi. İbrâhîm -aleyhisselâm- onu çok sevdi. O mâsum, İbrâhim -aleyhisselâm-'ın kalbinde taht kurdu. Dostluğun nişânesi ve bir imtihânı olarak, onu da dostuna fedâ etmesi îcâb etti. Lâkin evlâdına duyduğu engin muhabbet, onu, gördüğü rüyâ hakkında tereddüde düşürdü. Tâ ki aynı rüyayı üç sefer görünce gönlü itmi'nâna erdi. Bu hususta vesvese vererek yolunu kesmeye kalkan iblisi taşladı.
O, fânî muhabbetini Bâkî olan Dost'unun muhabbeti uğruna kurbân etmeye götürdü. Bâkî Dostu da, ondaki bu kararlılığı gördükten sonra bir koç indirerek yavrusunu ona bağışladı ve onun bu dostluk nişânesi mukâbilinde şöyle buyurdu:
"…Ey İbrâhîm, rüyânı gerçekleştirdin, Biz, ihsan sâhiplerini böyle mükâfatlandırırız. Bu gerçekten çok ağır bir imtihandır.
Biz, oğluna bedel ona büyük bir kurban verdik. Geriden gelecekler arasında ona iyi bir nâm bıraktık. İbrâhîm'e selâm dedik." (es-Sâffât, 104-109)
Böylece İbrâhîm -aleyhisselâm-'ın Hak ile dostluğu bütün bir beşeriyete tescil edildi.
Hak ile dost olanlar, Hakk'ın mahlûkâtıyla da dost olurlar. Hakk'ın nazarıyla mahlûkâta bakış tarzı kazanırlar. Dostluğun şâhikasında bulunan Fahr-i Kâinât Efendimiz de, Taif'te taşlanırken hakîkî dostu olan Rabbine o beldenin halkı için duâ ediyordu.
Yine Hak dostlarından, ağır bir dostluk imtihanına tâbî tutulan Hallâc-ı Mansur, vecdine hâkim olamayıp gayriye mahrem olan sırları ortaya döktüğü için taşlanırken:
"Yâ Rabbî! Benden evvel beni taşlayanları affet." diyerek Hâlık'ın nazarıyla mahlûkâta bakış tarzı sergiliyordu.
***
İnsan, ancak nefs engelini aştıktan sonra, iptilâ ve meşakkatlere lâyıkıyla sabır gösterebilecek ve onları gönderene karşı râzı olabilecek bir dirâyete erişir. Bunlar, mâneviyat yolundaki med-cezirlerin cilveleridir. Onun için büyük mükâfâtlar ve dostluklar, dâimâ büyük mukâvemet, sabır, sebat ve tahammüllerin ardından gelir.
Bu mertebedeki mü'minlerin nazarında, hayatın gam ve sürûru birdir. Zîrâ dünyâdan kalben koptukları için, hayâtın sevinç ve kederleri onlar için müsâvî hâle gelmiştir. Hayır veya şer, her ne takdîr olunmuşsa hepsini Cenâb-ı Hak'tan bilip râzı olurlar.

[hafsa]

Aşağıdaki şu mısrâlar, bu hâli ne güzel ifâde eder:
Hoştur bana Sen'den gelen,
Ya gonca gül, yâhud diken!
Ya hil'at ü yâhud kefen
Kahrın da hoş, lutfun da hoş!
Gâyet kolaylıkla söylenebilen şu kıtadaki gerçeklerin yaşanmasındaki azîm güçlük, iyi kavranmalı ve takdîr olunmalıdır. Ancak "râdıye" makâmında gerçekleşebilen bu veya benzeri sözleri, nefsinde bir varlık vehmine kapılarak veya taklîd hevesiyle, vaktinden önce ve fütûrsuzca terennüm etmekten sakınmak gerekir. Zîrâ bu takdîrde onlar birer iddiâ mâhiyetini taşırlar ki, Cenâb-ı Hak kulunun söylediği bu sözde samîmî olup olmadığını imtihan ederse, pek çok kulun bu yolda yaya kalacağından korkulur!
***
Hâsılı kalbin safâsı, Hak'tan gelene rızâ göstermekte gizlenmiştir. Bunun aksi hiçbir hareket, fayda getirmez. Hazret-i Mevlânâ ne güzel buyurur:
"Sen, Allâh'ın verdiklerine râzı olmadıkça, rahat etmek ve kurtulmak ümidi ile nereye kaçarsan kaç, orada karşına bir âfet çıkar; gelecek olan belâ gelir ve yine sana isâbet eder."
"Bilesin ki, bu fânî cihânın hiçbir köşesi tuzaksız değildir. Hakk'ı gönülde bularak ve ona sığınarak onun mânevî huzûrunda yaşamaktan başka kurtuluş ve rahat yoktur. Bak; bu fânî âlemde en emin yerlerde yaşayanlar da en güçlü zannedilenler de nihâyet ölümün kucağına düşmüyorlar mı?"
"Sen fânî tuzaklardan emin olmaya değil, Hakk'a sığınmaya bak! O dilerse senin için zehri şifâ yapar, dilerse suyu zehir hâline getirir!"
Yâ Rabbî! Biz âciz kullarını Hak dostlarının gönül iklîminden lâyıkıyla müstefîd eyle!
"…Onlara herhangi bir korku yoktur ve onlar mahzun da olmazlar." (Yûnus, 62) âyet-i kerîmesinin tecellîsinden bizlere hisseler nasîb eyle!..
Âmîn!..

[abla]

çok teşekkürler hafsacım harika yazılar.:flowers: :flowers:

[hafsa]

Sağol ablam sizler sayesinde..