rahlem
06.04.2008, 20:55
Hüznü sinesinde saklı olan!
Derdin mi var benim kadar? Yine gözlerin nemli kalbin kederli mi? Bak İstanbul kadar olamadın sen de, saklamayı bilemedin…
Biri İstanbul mu dedi?
Sanki biri ismimi zikretti, dert dedi, hüzün dedi, görmez misin aşkımda yananları? görmez misin kalbi sökülesilerin kalbime sapladığı hançeri? söz edersem dilim tutulsun ama anla! anla, sahile her çarpan dalganın sesinde, gecenin en sessizinde ve gönlümün en kuytu yerinde, bir fısıltı dolaşıyor…
Ben sevda yoksullarının kölesiyim, ben aşkı satanların esiriyim, akıttığım göz yaşlarını iyi incele! Bir damlasında dünyayı gizledim ben, Önceden gördüklerimin ve bir daha göremeyeceklerimin tesellisi hükmünde iyi bak gözlerime… Habibi gören gözlerin bakışlarını sakladım sinemde, o bakışlar tek tesellimdi benim, yoksa ben nerden bilirdim sevdayı, sevdalanmayı…
Ama yalnızım artık, kimsecikler yok yanımda, ismim sadece kalemlere öğretildi, kimi sahilimde sessizce gezindi, kimi bağrıma gözyaşını gizledi. Yalnız kimse, kimse benim gözyaşımı fark etmedi, oysa ben masum bir çocuğun gözlerine gizlenmiştim, kaç gece çılgıncasına ağlamıştım onunla beraber “çocuktur” dediler, fark etmediler gözlerinde ki beni… Sonra dalgaların arasına saklandım, her fırtınada isyan ettim delicesine, bağırdım haykırdım yine ama nafile…
Adım İst(an)bul kaldı işte ve kalmadı artık bişey bende. Şimdi sadece yağmurlara anlatıyorum derdimi, o da usul usul şehrime yağıyor, tüm çirkinliklerimi, sokağımda terk edilen tüm sevda kırıntılarını fark ettirmeden temizleyip gidiyor. Nazlı nazlı yağıyor incitmeden beni, koskoca İstanbul ağlıyor şimdi…
Ve sustu birden, acılarını gömdü yine içine her zaman ki gibi…
Ey hüznü sinesinde saklı olan benden geçtim artık, derdin mi var İstanbul kadar!...
Ağlarım ağlatamam,
Hissederim söyleyemem,
Dili yok kalbimin,
Ondan ne kadar da bîzârım.
Nisan 06 (Rahlem)
Derdin mi var benim kadar? Yine gözlerin nemli kalbin kederli mi? Bak İstanbul kadar olamadın sen de, saklamayı bilemedin…
Biri İstanbul mu dedi?
Sanki biri ismimi zikretti, dert dedi, hüzün dedi, görmez misin aşkımda yananları? görmez misin kalbi sökülesilerin kalbime sapladığı hançeri? söz edersem dilim tutulsun ama anla! anla, sahile her çarpan dalganın sesinde, gecenin en sessizinde ve gönlümün en kuytu yerinde, bir fısıltı dolaşıyor…
Ben sevda yoksullarının kölesiyim, ben aşkı satanların esiriyim, akıttığım göz yaşlarını iyi incele! Bir damlasında dünyayı gizledim ben, Önceden gördüklerimin ve bir daha göremeyeceklerimin tesellisi hükmünde iyi bak gözlerime… Habibi gören gözlerin bakışlarını sakladım sinemde, o bakışlar tek tesellimdi benim, yoksa ben nerden bilirdim sevdayı, sevdalanmayı…
Ama yalnızım artık, kimsecikler yok yanımda, ismim sadece kalemlere öğretildi, kimi sahilimde sessizce gezindi, kimi bağrıma gözyaşını gizledi. Yalnız kimse, kimse benim gözyaşımı fark etmedi, oysa ben masum bir çocuğun gözlerine gizlenmiştim, kaç gece çılgıncasına ağlamıştım onunla beraber “çocuktur” dediler, fark etmediler gözlerinde ki beni… Sonra dalgaların arasına saklandım, her fırtınada isyan ettim delicesine, bağırdım haykırdım yine ama nafile…
Adım İst(an)bul kaldı işte ve kalmadı artık bişey bende. Şimdi sadece yağmurlara anlatıyorum derdimi, o da usul usul şehrime yağıyor, tüm çirkinliklerimi, sokağımda terk edilen tüm sevda kırıntılarını fark ettirmeden temizleyip gidiyor. Nazlı nazlı yağıyor incitmeden beni, koskoca İstanbul ağlıyor şimdi…
Ve sustu birden, acılarını gömdü yine içine her zaman ki gibi…
Ey hüznü sinesinde saklı olan benden geçtim artık, derdin mi var İstanbul kadar!...
Ağlarım ağlatamam,
Hissederim söyleyemem,
Dili yok kalbimin,
Ondan ne kadar da bîzârım.
Nisan 06 (Rahlem)