rahlem
17.04.2008, 10:57
RUHUM SANA HAYRANDIR EFENDİM
Söze nereden aşlayacağımı bilemiyorum Efendim… Konu âlemler sultanı olunca adını yazan kalemler bile hata yaparım korkusuyla titriyor. Yanıp da aşkını dillendiremeyen, Leyla’da Mevla’yı arayan Mecnun’un sıkıntısı var içimde…
Gönüller sultanıyla ilk tanıştığım yılları hatırlıyorum da o zamanlar küçücüktüm daha. Hiçbir şeyden habersizken bir şeyler anlatılmaya başlanmıştı bana.”bir peygamber varmış dediler “çocukları çok severmiş, hele iki torunu vardı hep sırtında gezermiş” diye. O zaman derin merhametinize hayran oldum ve sizi severek işe başladım.
İnsanlığın yitirildiği cahiliye gibi bir gecenin sabahına güneş gibi doğdun. Nurunla aydınlandı kalpler. Vahşice toprağın kara bağrına gömülen zavallı kızların, hiç ummadık bir zamanda ellerinden tutup kurtardın. Anaların sessiz feryatlarına ses verdin. Allah senin merhametinle coşturdu gönülleri. Her bir gönül bir çağlayan olup diğerine aktı.
Amacımız dikenler arasında gül olmak ve senin kokunu yaymak etrafa… Çirkefleşen bu dünyada sana o kadar muhtacız ki, sudan çıkmış balığın son çırpınışlarını yaşıyoruz. Denizine ulaştır bizi Sevgili. Karanlık ortasında kaldık ışığına muhtacız. Elimize bir kandil ver Efendim biz yürüdükçe ışığımıza insanlar gelsin. Tıpkı sana gelenlerin sana ölü gelenlerin sende dirilmesi gibi…
Sana benzemek istiyorum Sultanım…
Ve kapıları sonuna kadar açmak istiyorum senin gibi korkusuzca…
Evet, açmalı gönül kapılarını sonuna kadar ve izin vermeli herkesin içeri girmesine, çünkü benim peygamberim böyle yapardı, benim Mevlana’m böyle düşünürdü. Onlara benzemek ne güzel! Benzemek sevmekle başlar, sevmek acı çekmekle başlar. Önce için için yanarsın ve ateşler içinde kalırsın, ne kadar acı çekersen (yanarsan) o kadar pişersin. Oysa bizler hala o ateşi yakamadık. Ömer olamadık, sende dirilmek için… Bilal olamadık, kızgın kumlarda sürünmek için… Habbab’ın olamadık, zindanda kalabilmek için…
Yanamadım Sevgili ateşler içinde kalamadım. Oysa kaç kere tarıh kitaplarında seni okudum, inan kaç kere rüyamda görebilmek için dua kitaplarını karıştırdım. Ümmetinden bazı insanlar gibi bende seni çok seviyorum ey Allahın Habibi…
Biliyorum sende bizi seviyorsun. Sevmesen ilk ve son nefesinde “ümmeti, ümmeti” demezdin. Sevmesen Taif de kendini taşlara siper etmezdin. Sen sadece insanları değil canlı cansız herkesi çok sevdin. Senin ayrılığına dayanamayan kütük nasılda ağlamıştı. Onu ağlatan Allah’tı. Allah onun da içine senin sevgini koymuştu bir kere. Çünkü sonsuz Kerem sahibi olan Allah seni “Âlemlere Rahmet” olarak yaratmıştı. Kalbimi fethettiniz Sultanım. Allah benimde içimi senin sevginle doldurdu. Sevdikçe yandım, yandıkça kül oldum, insan sevdiği için çok şeye katlanırmış. Eğer bu yola baş koydumsa bu uğurda çok şeye katlanacaktım. Bunu bilerek girdim bu yola…
Sahi neydi bizi sana çeken şey? Nasıl bir sevgiydi ki bu, gökteki yıldızlara benzettiğin Ashabına “anam, babam sana feda olsun” dedirtti. Nasıl bir sevgiydi ki bu, uğrunda canlar verildi. “İlk kim çarpışmak ister?” buyurduğunda, canla, başla, “ben! ben!” nidaları duyuldu. İnsanlar düğüne gider gibi ölüme gittiler. Seninle yaşayıp, seninle vefat ettiler onlar hayata, ama biz sensiz tutuyoruz hayat ağacının dallarını. Dallar o kadar ince ki hangisini tutsak kırılıyor. Yardımına muhtacız Efendim. Sevgine muhtacız.
“Sen olmasan âlemleri yaratmazdım” buyuruyor Rahman… “O Allah ki, yeri göğü yarattı,” hem kendi sevdi, hem bize sevdirdi. Katılaşan kalplerimiz senin sevginle yeniden hayat buldu. Şimdi ortalıkta binlerce Ömer, binlerce Sümeyye dolaşıyor. Senin bu dünyadan ayrılılmanla yetim kaldık hayatta. Belki aramızda yoksun, boynumuz bükük ama sana olan sevgimizdir bizi ayakta tutan, mücadelemize sabır katan.
Seni çok özledik Sevgili,
Şu aciz ümmetin, gelemeyeceğini bile bile bekliyor seni Veda Tepelerinde…
Allahumme alâ seyyidinâ Muhammed...http://www.muminlerkardestir.net/forum/Smileys/default/kiss.gif
(Rahlem)
Söze nereden aşlayacağımı bilemiyorum Efendim… Konu âlemler sultanı olunca adını yazan kalemler bile hata yaparım korkusuyla titriyor. Yanıp da aşkını dillendiremeyen, Leyla’da Mevla’yı arayan Mecnun’un sıkıntısı var içimde…
Gönüller sultanıyla ilk tanıştığım yılları hatırlıyorum da o zamanlar küçücüktüm daha. Hiçbir şeyden habersizken bir şeyler anlatılmaya başlanmıştı bana.”bir peygamber varmış dediler “çocukları çok severmiş, hele iki torunu vardı hep sırtında gezermiş” diye. O zaman derin merhametinize hayran oldum ve sizi severek işe başladım.
İnsanlığın yitirildiği cahiliye gibi bir gecenin sabahına güneş gibi doğdun. Nurunla aydınlandı kalpler. Vahşice toprağın kara bağrına gömülen zavallı kızların, hiç ummadık bir zamanda ellerinden tutup kurtardın. Anaların sessiz feryatlarına ses verdin. Allah senin merhametinle coşturdu gönülleri. Her bir gönül bir çağlayan olup diğerine aktı.
Amacımız dikenler arasında gül olmak ve senin kokunu yaymak etrafa… Çirkefleşen bu dünyada sana o kadar muhtacız ki, sudan çıkmış balığın son çırpınışlarını yaşıyoruz. Denizine ulaştır bizi Sevgili. Karanlık ortasında kaldık ışığına muhtacız. Elimize bir kandil ver Efendim biz yürüdükçe ışığımıza insanlar gelsin. Tıpkı sana gelenlerin sana ölü gelenlerin sende dirilmesi gibi…
Sana benzemek istiyorum Sultanım…
Ve kapıları sonuna kadar açmak istiyorum senin gibi korkusuzca…
Evet, açmalı gönül kapılarını sonuna kadar ve izin vermeli herkesin içeri girmesine, çünkü benim peygamberim böyle yapardı, benim Mevlana’m böyle düşünürdü. Onlara benzemek ne güzel! Benzemek sevmekle başlar, sevmek acı çekmekle başlar. Önce için için yanarsın ve ateşler içinde kalırsın, ne kadar acı çekersen (yanarsan) o kadar pişersin. Oysa bizler hala o ateşi yakamadık. Ömer olamadık, sende dirilmek için… Bilal olamadık, kızgın kumlarda sürünmek için… Habbab’ın olamadık, zindanda kalabilmek için…
Yanamadım Sevgili ateşler içinde kalamadım. Oysa kaç kere tarıh kitaplarında seni okudum, inan kaç kere rüyamda görebilmek için dua kitaplarını karıştırdım. Ümmetinden bazı insanlar gibi bende seni çok seviyorum ey Allahın Habibi…
Biliyorum sende bizi seviyorsun. Sevmesen ilk ve son nefesinde “ümmeti, ümmeti” demezdin. Sevmesen Taif de kendini taşlara siper etmezdin. Sen sadece insanları değil canlı cansız herkesi çok sevdin. Senin ayrılığına dayanamayan kütük nasılda ağlamıştı. Onu ağlatan Allah’tı. Allah onun da içine senin sevgini koymuştu bir kere. Çünkü sonsuz Kerem sahibi olan Allah seni “Âlemlere Rahmet” olarak yaratmıştı. Kalbimi fethettiniz Sultanım. Allah benimde içimi senin sevginle doldurdu. Sevdikçe yandım, yandıkça kül oldum, insan sevdiği için çok şeye katlanırmış. Eğer bu yola baş koydumsa bu uğurda çok şeye katlanacaktım. Bunu bilerek girdim bu yola…
Sahi neydi bizi sana çeken şey? Nasıl bir sevgiydi ki bu, gökteki yıldızlara benzettiğin Ashabına “anam, babam sana feda olsun” dedirtti. Nasıl bir sevgiydi ki bu, uğrunda canlar verildi. “İlk kim çarpışmak ister?” buyurduğunda, canla, başla, “ben! ben!” nidaları duyuldu. İnsanlar düğüne gider gibi ölüme gittiler. Seninle yaşayıp, seninle vefat ettiler onlar hayata, ama biz sensiz tutuyoruz hayat ağacının dallarını. Dallar o kadar ince ki hangisini tutsak kırılıyor. Yardımına muhtacız Efendim. Sevgine muhtacız.
“Sen olmasan âlemleri yaratmazdım” buyuruyor Rahman… “O Allah ki, yeri göğü yarattı,” hem kendi sevdi, hem bize sevdirdi. Katılaşan kalplerimiz senin sevginle yeniden hayat buldu. Şimdi ortalıkta binlerce Ömer, binlerce Sümeyye dolaşıyor. Senin bu dünyadan ayrılılmanla yetim kaldık hayatta. Belki aramızda yoksun, boynumuz bükük ama sana olan sevgimizdir bizi ayakta tutan, mücadelemize sabır katan.
Seni çok özledik Sevgili,
Şu aciz ümmetin, gelemeyeceğini bile bile bekliyor seni Veda Tepelerinde…
Allahumme alâ seyyidinâ Muhammed...http://www.muminlerkardestir.net/forum/Smileys/default/kiss.gif
(Rahlem)