Aşiyân
10.06.2008, 18:21
Özlemin dağ gibi büyüdü anne...
Akıttığım göz yaşlarım sana olan sevgimi..
Sana olan özlemimi çaresizliğimi
Anlatmıyormu yoksa... Anlatamıyormuyum hiçbir şeyi..
Tüm yüreklerdeki sevdaları toplasam..
Benim sevdam kadar olamazlar..
Sesin her dokunuşunda yüreklere
Yüreğimden bir şeyler koptu anne...
15 mayıs anne 15 mayıs 91
Hayatımdaki en büyük kopuğu yaşadım o gün..
O günkü tüm yaşamıma damgasını vurmuş...
Bu gün İstanbul hastanesindeydim anne..
Benden bir can alıp iki can veren yer..
Bütün bulutları topladım anne..
Senin için ağlayışlarımı bulutlarla göstermek istiyorum..
Geleceğim ... Geleceğim yanına..
Mayısın ikinci haftasında bir demek çiçekle..
Senin gününü kutlayacağım anne..
Her anne deyişinde insanlar
Bende bir eksiklik oldu eksildim yavaş yavaş..
Acılarım sıralanmıştı mayısta..Bir sene sonra anne bir sene
Senin yerini alacak başka bir yürek..Başka bir ses.. başka biri anne...
Sensizliği o gün anladım.. O günkü...
Umutlarımın seni bir daha geri getirmeyeceğini..
Yaşamımın en acı anında sen yoktun yanımda
O nun sevdası bana acıyı yaşatırken..
Kızım diyemiyorsun anne.. kızım deyilmedi anne...
Şimdi yaşıyormuyum sanıyorsun acaba..
Işık hızında koştu ölüm anne.. Yitirilmiş yoldaşlardan birisiyim..
Ay ışığında yapayanlız çaresiz , aylak aylak dolaşırken
Bir ‘kızım ‘ demek bana cenneti yaşatırdı anne..
Ölüme bir soluk kala seni yaşamak istiyorum..
15 mayıs akşamları hep böylemi olacak
Elimi uzatıyorum parmaklarım boşluğa kapanıyor..
10 yaşındaki bir kız çocuğunun bir günahı olabilirmiydi..
günahkar bir çocukmuydu.. beynimi kemiren hatıralarla
Kanat çırpıp semaya sana uçmak istiyorum anne...
Karanlığın içinde kalmışım, güneş bile teselli etmiyor..
Yıldızlara ulaşamıyorum kendi halimdeyim senelerdir..
Bitişime senin sebep olmanı istemiyorum..
15 mayıs ta sessizce veda ederken.. Gözyaşlarım düştü...
Seni son görüşümdü..
Yazıkki hayatımda 7 sene bomboş geldi geçti..
Sokaklarda geziyor pembe hayallerimin gölgesi..
Gülümsemesi yasak çocuk olmuştum..
O gece şiddetli bir yağışın indirdiği
Tokadın acısı gitmedi yüreğimden..
Çehremi yine hüzün kaplamış, buzdan heykele dönmüştüm..
Ufuklar kızarmaya başlamıştı.. korkmuştum o akşamın özlem getireceğinden..
Aşınabilir kaldırım taşlarına vurdum kafamı..
İşle yoğrulmuş nasırlı ellerim yoktu daha.. yüreğime acı girmemişti..
Fırtınalarla boğuşuyorum anne.. fırtına gibi koptun benden..
Sevdamı bile anlatacak vaktimiz kalmamış..
Acı çekiyorum anne.. hadi dön anne..
Bu kabustan uyandır beni..
Okyanuslarda yüzelim.. Bulutlarda yürüyelim..
Bıraktın anne bırakılmıştım artık..
Eskimiş kırılmış oyuncaklar misali..
Oysa ben dokunulmayacak kadar uzaktım..
Kaderim İstanbul ‘a çökmüş....
Sigara içerken bana kızacak kimse yok...
Efkarımı dağıtırken bana bağıracak kimse yok..
Her nefes alışımda yalnızlığımın hüznü çöktü..
Dünlerim çoğalmış anne yarınlarım azalıyor...
Uğruna ant içtiğim sevdada Senin adını taşıyorum herşeyim Seray.. her şeyim O...
Bağıra çağıra geçen bohçacı kadın.. simit satan ak sakallı dede bile anlamıyor halimi...
Her Anne şarkısı dinleyişimde senin için ağlıyorum anne..
Hayatımın en büyük değişikliğini.. Ömrümün unutulmaz gecesini 15 mayıs 91 tarihini..
Unutamıyorum anne unutamam anne...
Offf... offff.. yangın yerlerinde kül olmuşum göremiyorsun..
Dört mevsim içindeki baharda..
Irmakları akıttım anne yüreğimde...
Sıcaklığını hissetmek istiyorum içimde...
Rengi kara olmuş günlerimde Seni istiyorum şimşek çakan gecelerde...
Anne diye haykırmak istiyorum...
Anka olmak istiyorum Kaf dağında yaşayıp yaşamadığımdan habersiz kalsınlar...
Ömrümün içindeki belirsizliklerde kaybolmak istiyorum anne...
15 mayıs anne.. 15 mayısa dönmek istiyorum..
Bende her kes gibi bağıra çağıra anne demek istiyorum..
Sessiz ürkütücü sokaklardaki naralarımda seni yaşamak istiyorum anne...
Ölüme bir soluk kala seni yaşamak istiyorum...
15 mayıs akşamlrı hep böylemi olacak..
Elimi uzatıyorum parmaklarım boşluğa kapanıyor..
Anne.. anne.. farkında olmadan günahlarım çoğalıyor....
13/01/1998
Aşiyân..
Akıttığım göz yaşlarım sana olan sevgimi..
Sana olan özlemimi çaresizliğimi
Anlatmıyormu yoksa... Anlatamıyormuyum hiçbir şeyi..
Tüm yüreklerdeki sevdaları toplasam..
Benim sevdam kadar olamazlar..
Sesin her dokunuşunda yüreklere
Yüreğimden bir şeyler koptu anne...
15 mayıs anne 15 mayıs 91
Hayatımdaki en büyük kopuğu yaşadım o gün..
O günkü tüm yaşamıma damgasını vurmuş...
Bu gün İstanbul hastanesindeydim anne..
Benden bir can alıp iki can veren yer..
Bütün bulutları topladım anne..
Senin için ağlayışlarımı bulutlarla göstermek istiyorum..
Geleceğim ... Geleceğim yanına..
Mayısın ikinci haftasında bir demek çiçekle..
Senin gününü kutlayacağım anne..
Her anne deyişinde insanlar
Bende bir eksiklik oldu eksildim yavaş yavaş..
Acılarım sıralanmıştı mayısta..Bir sene sonra anne bir sene
Senin yerini alacak başka bir yürek..Başka bir ses.. başka biri anne...
Sensizliği o gün anladım.. O günkü...
Umutlarımın seni bir daha geri getirmeyeceğini..
Yaşamımın en acı anında sen yoktun yanımda
O nun sevdası bana acıyı yaşatırken..
Kızım diyemiyorsun anne.. kızım deyilmedi anne...
Şimdi yaşıyormuyum sanıyorsun acaba..
Işık hızında koştu ölüm anne.. Yitirilmiş yoldaşlardan birisiyim..
Ay ışığında yapayanlız çaresiz , aylak aylak dolaşırken
Bir ‘kızım ‘ demek bana cenneti yaşatırdı anne..
Ölüme bir soluk kala seni yaşamak istiyorum..
15 mayıs akşamları hep böylemi olacak
Elimi uzatıyorum parmaklarım boşluğa kapanıyor..
10 yaşındaki bir kız çocuğunun bir günahı olabilirmiydi..
günahkar bir çocukmuydu.. beynimi kemiren hatıralarla
Kanat çırpıp semaya sana uçmak istiyorum anne...
Karanlığın içinde kalmışım, güneş bile teselli etmiyor..
Yıldızlara ulaşamıyorum kendi halimdeyim senelerdir..
Bitişime senin sebep olmanı istemiyorum..
15 mayıs ta sessizce veda ederken.. Gözyaşlarım düştü...
Seni son görüşümdü..
Yazıkki hayatımda 7 sene bomboş geldi geçti..
Sokaklarda geziyor pembe hayallerimin gölgesi..
Gülümsemesi yasak çocuk olmuştum..
O gece şiddetli bir yağışın indirdiği
Tokadın acısı gitmedi yüreğimden..
Çehremi yine hüzün kaplamış, buzdan heykele dönmüştüm..
Ufuklar kızarmaya başlamıştı.. korkmuştum o akşamın özlem getireceğinden..
Aşınabilir kaldırım taşlarına vurdum kafamı..
İşle yoğrulmuş nasırlı ellerim yoktu daha.. yüreğime acı girmemişti..
Fırtınalarla boğuşuyorum anne.. fırtına gibi koptun benden..
Sevdamı bile anlatacak vaktimiz kalmamış..
Acı çekiyorum anne.. hadi dön anne..
Bu kabustan uyandır beni..
Okyanuslarda yüzelim.. Bulutlarda yürüyelim..
Bıraktın anne bırakılmıştım artık..
Eskimiş kırılmış oyuncaklar misali..
Oysa ben dokunulmayacak kadar uzaktım..
Kaderim İstanbul ‘a çökmüş....
Sigara içerken bana kızacak kimse yok...
Efkarımı dağıtırken bana bağıracak kimse yok..
Her nefes alışımda yalnızlığımın hüznü çöktü..
Dünlerim çoğalmış anne yarınlarım azalıyor...
Uğruna ant içtiğim sevdada Senin adını taşıyorum herşeyim Seray.. her şeyim O...
Bağıra çağıra geçen bohçacı kadın.. simit satan ak sakallı dede bile anlamıyor halimi...
Her Anne şarkısı dinleyişimde senin için ağlıyorum anne..
Hayatımın en büyük değişikliğini.. Ömrümün unutulmaz gecesini 15 mayıs 91 tarihini..
Unutamıyorum anne unutamam anne...
Offf... offff.. yangın yerlerinde kül olmuşum göremiyorsun..
Dört mevsim içindeki baharda..
Irmakları akıttım anne yüreğimde...
Sıcaklığını hissetmek istiyorum içimde...
Rengi kara olmuş günlerimde Seni istiyorum şimşek çakan gecelerde...
Anne diye haykırmak istiyorum...
Anka olmak istiyorum Kaf dağında yaşayıp yaşamadığımdan habersiz kalsınlar...
Ömrümün içindeki belirsizliklerde kaybolmak istiyorum anne...
15 mayıs anne.. 15 mayısa dönmek istiyorum..
Bende her kes gibi bağıra çağıra anne demek istiyorum..
Sessiz ürkütücü sokaklardaki naralarımda seni yaşamak istiyorum anne...
Ölüme bir soluk kala seni yaşamak istiyorum...
15 mayıs akşamlrı hep böylemi olacak..
Elimi uzatıyorum parmaklarım boşluğa kapanıyor..
Anne.. anne.. farkında olmadan günahlarım çoğalıyor....
13/01/1998
Aşiyân..