Konu: filistinli çocuk

İsrailli Çocuk: Babam dedi ki: Siz Arablar şeytansınız, teröristsiniz, hayvansınız!!

Filistinli Çocuk: Babam bana hiç bir şey demedi, sizinkiler Öldürmüş!!

alıntıdır ...

Yıl 1987… Filistin’de bir çocuk ellerindeki taşlarla İsrailli askerlerine saldırdı. Askerler şaşkındı, çocuğu umursamamaya çalışırken birden başka çocuklarda belirdi; bu çocuk, tüm arkadaşlarıyla İsrail askerlerine taş yağdırmaya başladığında “İntifada” hareketi de başlamış oluyordu.

Çağın küçük kanatlı ebabilleri o gün kendilerine kurşunlarla cevap veren düşmanlarını her şeye rağmen geri çekilmeye mecbur bıraktılar… Ve sonra kadınlar ve sonra yaşlılar… İsrail o gün anladı ki, birkaç direnişçiyle değil, top yekun bir milletle savaşıyor.

Atılan bu ilk taş çaresizliğe verilen bir cevaptı aynı zamanda, artık kimsenin “elimizden bir şey gelmez” demeye hakkı yoktu. Taş yerini bulmuştu…
Ne çocuklar taşlardan vazgeçti ne de kurşunlar öldürmekten. Yıllar süren İntifada’da, El- Aksa’nın “küçük generalleri” taşları hiç ellerinden bırakmayarak Filistin halkına nesiller boyu sürecek bir direnişi müjdelediler. Taşlarla kurşunlar, sapanlarla roketler savaştı… İsrail askerleri her sokak başında korkusuzca onlara meydan okuyan Ammar’larla karşılaştılar.

Taşları çocuklardan çocukları taşlardan ayırmak gerekti. Taş, çocuğun elinde taş olmaktan çıkıyordu çünkü. Çocuğun hayal ettiği yere kadar gidiyor, istediği silaha dönüşüyordu. Hayallere hükmedemiyordu zulmün kalesi, çocuklardan masumiyeti alamıyordu. Ve sonunda… Taşları topladılar, çocukları vurdular.



Annelerinin sabah evden tedirgin gözlerle uğurladığı çocuklar solgun bedenleriyle omuzlarda son yolculularına uğurlanırken, Gazze’den, Eriha’dan, Ramallah’dan cennete kapılar açılıyordu…

Sonra dünya küçük Muhammed’i tanıdı. Bir çatışmanın ortasında babasının kanatları altına sığınmıştı… Bütün bir dünya izledi bunu. Önce Muhammed vuruldu ve babasının kollarında can verdi. Baba’nın çaresizliği yansıdı ekranlara, sonra o da oğlunu daha fazla bekletmedi… Annesi olanları ekranlardan izlemişti. İçindeki acıyı şöyle anlatıyordu:



" Hayatımda öyle bir manzara görmedim. Neredeyse deliriyordum. 1987 yılında başlayan İntifada zamanında bile, böyle bir şey görmedim... Hem eşimin, hem oğlumun üzerine kurşun yağırdılar. Önce oğlumu ayağından vurdular, bağırmaya başladı. Babası ona "oğlum dayan ben seni korurum" dedi. O da baba ben dayanırım diye bağırıyordu. Bu arada kocam kursun altında etraftakilere yetisin yardım edin, çocuğum ölüyor diye bağırdı. Ama İsrail askerleri ateşe devam ettiler. İlk kursun yavrumun ayağından ikincisi ise karnından girdi. Babasının elinden hiçbir şey gelmedi. Oğlum oracıkta öldü..."

Ardından masalara oturdular büyük başlar, birbirlerinin acılarını paylaştılar (!) kocaman laflar ettiler, anlattılar, anlaştılar. Adına barış dediler bu yenilginin… Çocukların hayallerine ihanet ettiler, taşların gururu incindi…

Kudüs'ün bekçisi melekler
Bir de Filistinli bebeklerdir
Onuru kırılmış bir Orta Doğulu gibi
Şuracığa çömelir tarih
Dokunsalar ağlayacaktır Mescid-i Ömer
....

Tam da ağlıyorken bu yazı daha bi kötü yaptı beni.
O taşlar hiç bitmeyecek,yıllardır bitmediği gibi...
Fazla söze görek yok,yazı herşeyi anlatıyor.
Yüreğinize dert görmesin...

Rabbim razı olsun kardeş.. Söyleyecek birşey bulamıyorum...
Selametle

Ben Filistinli Çocuk;
Yoksul, aç,
Bir dilim ekmeğe,
Bir yurdum suya muhtaç.

Ben Filistinli Çocuk;
Açsa güzel çiçekler,
Görmez gözüm.
Bana silah uzanır,
Gül ve çiçek yerine...
Burada gül değil,
Gülleler vardır.

Ben Filistinli Çocuk;
Unuttum oynamayı,
Unuttum oyuncakları
Bir tek oyun var bildiğim;
Sapanla savaşmak...
Silahtan başka,
oyuncak da görmedim zaten.

Ben Filistinli Çocuk;
Doğduğumda kendimi
savaşın içinde buldum.
Gözümden yaş değil,
Kan gelir...

Ben dövüşürüm,
Zulmün tankına karşı.
Oyun nedir? Tatmadım ben,
Benim oyunum savaşmak,
Hem oyunda vurulursan;
” Ebe ” olunur.
Ben oynarken,
Şehit olurum.

Ben Filistinli Çocuk;
Ne zaman duyulacak feryadım?
Ne zaman duyulacak ahım!!
Ne zaman!...
Ne zaman yok artık,
Düşünecek vakit de!..
Sen okula başladığında,
Ben savaşta olacağım.
Kitap, defter görmedim,
Kuş nedir? Çiçek nedir,
Ninni nedir? Sevgi nedir?
Bilmeden!!!

Ben Filistinli Çocuk;
Bana ağlama,
Gül!.. Diyorlar…
oysa, bilmezler
Kalbimdeki yarayı…
Bana gül derken,
Gülmek nasıl bir şey?
Unuttum inan!..
Yaşlı gözlerimi
Dikmişim yarınlara,
Gülmeyi bekliyorum her an.

Ben Filistinli Çocuk;
Söyleyin, söyleyin!
Nedir benim günahım?..
Ne zaman duyulacak ahım?
Ne zaman!..
Vatanında garip, esir,
Gülmeyi unutmuş...
Gözlerinden boncuk boncuk,
Yaş değil kan gelen
Çocuklar da olduğunu
bilmenizi isterim.

Ey yeryüzü çocukları!..
İnsanlık ölmesin diyenler!..
Kardeşsek eğer;
Gelin de!..
Beraber gülelim,
Beraber oynayalım,
Beraber yaşayalım...


dua edelim inşaALLAH...