+ Yeni Konu aç
Sayfa 1/9 12345 ... SonSon
51 sonuçtan 1 ile 6 arası

Konu: Âmâk-ı hayal yorumlu kitap özeti.

  1. #1

    • Nam-ı diğer TÜRBEDAR
    • Offline

      Üyelik tarihi
      20-09-2007
      Yaş
      45
      Mesajlar
      2.036
      Konular
      353

    Standart Âmâk-ı hayal yorumlu kitap özeti.

    SUNU: Kendi döneminin bilim, felsefe ve tasavvuf düzeyinin çok üstünde olan bu değerli eserin daha kolay okunup anlaşılması için farklı bir adaptasyon çalışması yaptık.
    Satırlarda, paragraflarda ve sayfada anlatılan her fikri açarak özetledik. Zamanınızdan tasarruf edebilmeniz amacıyla, edebi tasvirleri anlamı eksiltmeyecek şekilde ya özetledik ya da çıkardık.
    Tasavvufçuların anlatım tekniğinde bir harf, bir kelime, bir cümle veya bir kavram ile başlı başına bir kitap teşkil edecek kadar bir konuya kısaca işaret etmek özelliği vardır..
    Meselâ:
    Aynalı Baba’nın başına taktığı külah üzerindeki yapışık ayna parçaları;
    insanın Kâinatın merkezi olduğuna, tüm esmâ ve sıfatları beyninde cem edebileceğine,
    sonsuz ve sınırsız boyutların her birisinin beynimize iz düşümü olduğuna işaret vardır.
    Ayna ve teneke parçalarının parlaması, ışığı yansıtması mecazında insan bilincinin (nokta’nın ya da B’nin) holografik bir açılımla sonsuz sınırsız boyutları oluşturduğuna
    bir işaret vardır.
    Her bir harfi ve kavramı harika anlamlar içeren bu muhteşem eserin içindeki anlamların, günümüzün anlayış mantığına adaptasyon çevirisini birlikte okumaya başlıyoruz.
    Bu çalışma kitap tercümesi değil yorumlu bir özettir.
    ŞİMDİ KENDİNİZİ RÂCİ’NİN YERİNE KOYUN
    HAYÂLİN DERİNLİKLERİNDE’Yİ
    “OKU”MAYA BAŞLAYIN..
    “ALLAH HAZMINI VERSİN”
    * * *

    Tüm forumdan rastgele konular:

    • » Affedebilir misiniz?‏
    • » Erdal Demirkıran / Zaman
    • » Sene Sonu-Başı Duası; Aşure Günü
    • » M.Afacan Bayrak: Kur’an edebiyatçının...
    • » Redyellow'un gözüyle 106 (01.01.2012)
    • » Sizce Türkiye dindarlaşıyor mu?
    • » Fethullah Gülen 28 Şubatta Neden...
    • » Peygamberimiz (sav)'in kitap ehli'ne...
    • » çelebiler tarafından şikayet edilen...
    • » I t i k â f

    Aynı kategoriden rastgele konular:

    • » Cemal Şakar / Sessiz Harfler
    • » John J. Mearsheimer / Liderler Neden...
    • » Ali Erkan Kavaklı / Karma Eğitimin...
    • » Gassan Kanafani / Filistin'in Çocukları
    • » hakikat| kitap evi| nakli esas tutan|14...
    • » Hasip Asutay / Hanefi ve Şafii Fıkhında...
    • » Ramazan Dikmen / Muhayyer
    • » Chris Cleave - Küçük Arı
    • » Bahtiyar Aslan / Günebakan
    • » islam devleti

  2. #2

    • Nam-ı diğer TÜRBEDAR
    • Offline

      Üyelik tarihi
      20-09-2007
      Yaş
      45
      Mesajlar
      2.036
      Konular
      353

    Standart

    AYNALI BABA İLE BULUŞMA
    1. RÂCİ
    Anadolu’nun mütevâzi bir şehrinde oturuyordum. Evim ve çalıştığım yol üzerinde eski bir mezarlık vardı. Genç yaştaydım, sürekli çalışıyordum. Mezarlık önünden geçerken ölümü değil de mezarlığın duvarlarını, kapısını inceliyordum. Henüz ölmek gibi bir niyetim yoktu. Hele içeri girip de hayat ve ölüm gibi konular üzerinde tefekkür etmek gibi bir niyetim hiç yoktu.
    Annemin verdiği terbiye ile dini inançlı ve iyi ahlaklı birisi olmuştum. Okul hayatımda hemen hemen her konuyu ciddiyetle araştıran bir öğrenciydim. Her şeyden fikir sahibi olmuştum.
    Dini ilimlerin zahirinden ve bâtınından da nasibimi almıştım.
    Malumat ( bilgi ) yığını halindeydim. Bir gün oturdum ve düşündüm. Kafamda taşıdığım düzensiz bilgi yığınları beni garip bir karışım haline sokmuştu.
    Ben;
    küfür ile imandan,
    kabul ve inkardan,
    tastik ile şüpheden
    oluşmuş bir bileşkeydim.
    Kalbim ile inkar ettiğimi aklım tastik ediyordu,
    Aklım ile reddettiğimi de kalbim kabul ediyordu.
    Tanrının varlığı ( Allah’ın varlığı değil çünkü Allah var ve yok gibi kavramlarla tartışılacak bir kavram değildir ), ölümden sonra diriliş, ruhun varlığı, melekler, resuller, kader, cennet cehennem, haram helal gibi soyut konulara kalbim iman ediyor fakat aklım adeta bir şüphe ejderhası kesilerek kalbimin tüm kabullerinin asılsız şeyler olduğunu söylüyordu.
    Kalbimin kabullerine aklım ile yeni kanıtlar buluyordum. Şüphe canavarım onları da yutuyordu.
    Soyutları (iman ile kabul edilen varlıkları) inkar edebilmek kolaydı fakat var olabileceği şüphesiyle yaşamak çok zordu. Resullerin ve velîlerin üstün akılları ile ve annem gibi saf kalp ile iman etmek isterdim. Ya da tam bir ateist gibi tam bir imansız olmak isterdim.
    Şüphe canavarı her türlü dogmayı (iman ile kabul edilen değişmezleri) reddediyordu.
    En son sığındığım felsefe şuydu. Beden, ruh, dünya, evren ve içindeki olaylar dediğimiz şey, bilincimizdeki düşüncelerin dışa yansımasıydı. Ben adeta kendi düşünce evrenimin içinde yaşıyordum. Bilinç ölüm ile dağılınca evrenim de yok olacaktı. “Ben” dediğim varlığım da ebeden yokluğa karışacaktı.
    Bu yaşam felsefem benim yeni dinim gibiydi. Fakat bir müddet sonra öyle bir ruh bunalımına sürüklendim ki inanmadığım “cehennem” sanki beni yutmuştu ve çok büyük bir ıstırap duyuyordum.
    Şüphelerimden, kendi yaşam felsefemden ve her şeyden kaçmak ve her şeyi unutmak için devamlı alkol içmeye başladım. Sarhoşluk beni herşeyden ve özellikle kendimden uzaklaştırıyordu. Sızdığım anlar en rahat ettiğim zaman dilimiydi.
    2. DİRİLİŞ ÇABASI
    Bir gün bütün manevi kuvvetimi kullanarak kendimi arhoşluktan kurtardım. Şüphe canavarını öldürmek amacıyla yeniden bâtınî (soyut manevi) ilimleri araştırmaya başladım. Yolum çok bilgili ve dindar Salih kimselere de düştü. Hepsi de çok mübarek insanlardı. Fakat bunların ilim ve delilleri beni sürüklendiğim uçurumdan kurtaracak reçeteyi veremiyordu.
    Varlığını ancak iman ile kabul etmeye zorlandığım varlıkları baş gözümle görmek istiyordum. Bana bunu gösterebilecek birisine rastlayamamıştım.
    Batıda (Avrupa ve Amerika’da) meşhur olan Ruhçuluk toplantılarına katıldım. Ruh çağırdık, masayı titrettik, fincanları döndürdük. Ruhçuların en ileri gelenleri ile görüştük. Hepsi de şüphesiz olarak ruhların varlığına ve verdikleri bilgilere iman halindeydiler. Fakat tüm görünenler toplu hipnoza girip ortak bir hayal görmekten ibaretti. Hayal aleminde yaşayan ruhçulardan uzaklaştım.
    Hipnotizma dernekleri ile dostluk kurdum. Beden ve hafıza gücümün kullanamadığım özelliklerini açığa çıkardım. Ağır eşyaları kaldırmak veya kendini çalar saat gibi bir işi yapmaya programlamak benim aradığım şey değildi. Ben bunun üstünde kesin iman bilgisi arıyordum, ben KENDİMİ arıyordum.
    Bu maceralarım dört yıl sürmüştü. Beynim fikir karmaşalarına artık tahammül edemiyordu. Yeniden alkolizme döndüm. İçki ve şamata meclislerinin en önde gideni haline ulaştım. Ayyaşların lideriydim. Bu yaşantı bir çeşit mutluluk vermeye başlamıştı.
    İçiyordum. . . İçiyordum. . .
    Alkol arkadaşlarım işsiz güçsüz takımı da değildi. Hepsi de yüksek tahsilli, vicdanlı ve namuslu gençlerdi. Sadece çalışan ve çalıştığını eğlence dünyasında tüketen, hayat ve din felsefesinden uzak kişilerdi. Bazıları da Ramazan topunu duyduğu anda içki şişesini bırakır eline tesbih alırdı. Bir ay zahiren dindarlık yaparlar, oruç tutarlar, arada sırada namaz kılarlardı. Bayram topu atılınca da tekrar on bir ay meyhane yaşamına geri dönerlerdi.
    Bir gün kırlarda içki alemi yapmak için şirin bir kasabaya doğru tren yolculuğuna çıktık. Manzara çok güzeldi. Herkes kırlardan, bayırlardan, ormanlardan şimendiferle (tren) geçerken manzaraya hayran olup kendilerinden geçiyorlardı. Benim ise içimi bir sıkıntı basmıştı. Kalıcı olmayan güzellikleri seyretmek bana çok büyük bir hüzün veriyordu. Ölüm denilen meçhul ile her güzelliğin sona ve yoka ermesi felsefesine tahammül edemiyordum.

  3. #3

    • Nam-ı diğer TÜRBEDAR
    • Offline

      Üyelik tarihi
      20-09-2007
      Yaş
      45
      Mesajlar
      2.036
      Konular
      353

    Standart

    3. BUDİST FELSEFE “HİÇLİK”
    Kompartımanda aniden gözüm karardı,
    ışık söndü
    ve
    her tarafı karanlık kapladı.
    Tabiattaki kuşların cıvıltıları, çimenlerin yeşilleri, yaprakların hışırtıları, serin ferah esintiler ve
    her şey
    karanlığa ve yokluğa gömüldü.
    Âlemleri kaplayan varlık enerjisi soğumuş ve donmuştu.
    Âlemler yok olmuş sadece “düzen” adlı soyut anlam kalmıştı.
    Karşımda Budha Gothama Sakya Muni belirdi (Budizm felsefesinin kurucusu)
    ve
    “Hiç! Hiç! Hiç!” diye zikrediyordu.
    Dalıp gittiğimi fark eden bir arkadaş:
    “Yine neyin var?”, dedi.
    “Hiç!”, dedim.
    Bu hiç sözü durumu idare etmek için söylenen bir söz değil “varlığın sırrını” tanıtan bir “hiç” idi. Fakat bunu anlayacak kapasitelerini kullanmayan kişilerdi onlar. Yolculuktaki ani sessizliğimden sıkılmışlar ve benimle ilgilenmemeye başlamışlardı. Aralarında boş laflarla neşeleniyorlardı.
    4. İKİ DERVİŞ
    Cennet gibi olan kasabaya ulaştık. Bir ahbabımızın yanında o gece misafir olduk. Sabah erkenden çilingir soframızı (içki, meze) alarak kırlara gittik. Bir su kenarına oturduk. Su şırıltısı, kuş cıvıltısı, mangal dumanı, ud taksimi ve aslan sütü kokusu (rakı kokusu) birbirine karışmıştı. Kafam da demlenmiş neşelenmeye başlamıştım.
    Bizden evvel o civara iki kişi gelmişti. Birden arkadaşlarla onların kimler olduğunu tahmin yarışına girdik. Kılık ve kıyafetleri döküktü.
    Bunlar
    “İki serseri”,
    “İki dilenci”,
    “İki sarhoş”,
    Ya da
    “İki derviş” miydiler?
    Bütün tahminler onları tutuyordu. Bizimle hiç ilgilenmiyorlar, bizim tarafa hiç bakmıyorlar ve aralarında sakin sakin konuşuyorlardı. Hatta “es-selamü aleyküm” diye bağırmamız dahi karşılıksız kalmıştı. İçki alemimizden de rahatsız olmuyorlardı. Bir müddet sonra yanlarına yanaştım. Beni dikkate almadan konuşmalarına devam ettiler.
    Konuşmalarını dinleyince onların gerçekten deli olduklarına hükmettim. Gerçekten deli idiler. Fakat delilerin MECZUB denilen çeşidinden.
    (Sûfiye dilinde meczup, Hak’kın rızasını kazanan, Hak tarafından kendi dostluk ve yakınlığına lâyık görülüp, yüksek derecelere çıkarılan, böylece Allah katındaki derecelere yorulmadan ve çalışmadan erişen kimseler için kullanılan bir kelimedir.)
    (Meczup kişi tüm olaylara hakikat ve marifet açısından bakar. Değerlendirme sözlerini de hakikat ve marifet mantığı ile dile getirir. Meselâ, şeriatta malın zekatı kırkta birdir. Dileyen kişi ise hakikattaki hükmü kendi nefsine uygulayabilir ve zekatın ölçüsünü de ‘hepsini vermek’ olarak anlatır. Tüm malını zekat olarak veren kişiye şeriat ile amel eden halk “deli” gözü ile bakar. Onun sözlerini anlamaz ve meczubane söz der. Aslında meczup deli ve kaçık değildir. Tam tersine şeriat ehlinin aklından daha üst akıl ile düşünüp konuşmaktadır.)
    Hayretle dinledim. Onların konuştukları benim eskiden beri düşündüğüm derin konulardı. Birisi diyordu ki:
    Bu âlemde her ne varsa “ben”im sıfatımdır.
    “Ben” olmasam bir şey olmazdı.
    “Ben”
    “hep”im, ya da “hiç”im.
    “hiç”im, ya da “hep”im.
    Zaten “hiç” ile “hep” aynı şeydir,
    tek şeydir.
    Fakat
    bunu bilmeyenler
    tek olanı iki farklı isimle çağırırlar.
    Deli “ben” kelimesi ile her an ve şu an dahi tek varlık olan Allah gerçeğini anlatıyordu. Varlık denilen âlemlerin, yani varlık boyutlarının Allah ilminin yansıması olduğunu söylüyordu. Hatta Allah ve ilminin iki ayrı şey olmadığına işaret ederek son darbeyi de ağır bir şekilde indiriyordu. Bu konuları bilmeyenlerin tek olanı “abd/kul” ve “hû/hak” olarak iki ayrı isimle iki farklı varlık zannediyorlardı.
    Kendimi tutamadım ve sordum:
    “var” ile “yok” aynı olur mu?
    Mesela
    ben bu gün varım, yarın yok olacağım.
    Bu iki hal arasında fark yok mu?
    dedim.
    Deli başını çevirdi ve kahkahayı kopardı:
    Vay!
    Sen varsın ha!
    Acaba var mısın?
    Ancak Allah var.
    Ben dediğin şey Allah esmasından oluşmuş bir “yok”luktur.
    Ben varım zannını terk edersen
    senden geriye esmâ (Allah isimleri) kalır.
    Esmâ ise hiçbir zaman sen olmadı.
    Allah var! Allah var! Allah var!
    Diye bağırdı. Bundan sonra her ne sordumsa cevap vermedi. Nihayet suallerimden usandı ve arkadaşına:
    “Haydi kalk gidelim!
    Zirâ
    bu hayvan
    bizi zevkimizden alıkoydu,
    dedi ve kalkıp gittiler.
    Ne garip bir haldir ki mükemmel tahsil görmüş iddiasında olan birisine pejmürde bir deli “hayvan” diyordu.
    Kasabada üç gün kaldık. Hiç ağzımı açmadım. Arkadaşlarım benden iyice bıkmışlardı. İrade dışında “Ben var mıyım? Ey arkadaşlar” diye bağırdım. Hepsi birden gülerek; “Rakı yetiştirin Râci çıldırmak üzeredir” dediler.

  4. #4

    • Nam-ı diğer TÜRBEDAR
    • Offline

      Üyelik tarihi
      20-09-2007
      Yaş
      45
      Mesajlar
      2.036
      Konular
      353

    Standart

    5. AYNALI BABA
    Kasaba eğlencesinden dönüşümüzün ikinci günüydü. Kahvehâneye doğru giderken mezarlığın kapısını gördüm. Eski ahşap kapı gıcırtıyla yavaşça açıldı. Havada rüzgar, esinti de yoktu. Sanki bir el kalbimi yakalamış ve mezarlığın içine çekiyordu. İçimde mezarlığa girip biraz dolaşmak isteği oluştu ve kendimi eski mezarların arasında buldum.
    Ortada sık bir ağaçlık vardı. Ağaçların arasında da eski tahta ve hasır parçalarından derme çatma yapılmış küçük bir kulübe görünüyordu. İçimdeki el beni kulübe kapısına kadar çekti.
    Kimse yok zannederek kapısını açacağım sırada içinden eski püskü şeyler girmiş biri çıktı.
    Elli yaşlarında olan bu adamın başında yeşil bir takke vardı ki, kırk elli kadar ayna parçaları yapıştırılarak süslenmişti. Bir çok kumaş parçaları yamanarak gökkuşağı renklerini gösteren yırtık cüppesinde dahi ayna ve parlak teneke kapakları yapıştırılmıştı. Bu adamı görüp de gülmemek mümkün değildi. Fakat üzerime çevirdiği bakışında o kadar hoş bir yumuşaklık ve alçak gönüllülük çehresinde o kadar hüzünlü bir donukluk vardı. Gülmek şöyle dursun kendisine daha yakın olmak için bir adım daha yaklaştım. Kıyafetiyle tam bir tezat teşkil edecek şekilde ciddi yavaş ve ahenkli bir sesle:
    “Safâ geldiniz nûrum! Buyurunuz”
    dedi.
    Ve kulübesinden çıkardığı bir hasır parçasını yere serdi. Kulübeye yaslanmıştım. Ön tarafımızda on beş kadar iri taşlı ve güzel sülüs hatlı yazılı kabirler, sağ ve sol tarafımızda sık dikilmiş ağaçlar bulunuyordu.
    Kulübenin sahibi bir kez daha içeri girdi. Mangal olarak kullandığı bir çömlek getirdi. Bir daha girdi, eski bir kahve kutusu, bir cezve, iki fincan, bir ibrik, bir tütün tabakası ve birkaç teneke kutu çıkardı. Kuru otlar ve çöplerle yaktığı ateşe cezveyi sürdü. Tekrar:
    “Safâ geldiniz nûrum! Nasılsınız?, iyi misiniz?” dedi.
    “Elhamdulilah” dedim.
    Bu adamın ciddiyetiyle kıyafeti arasındaki tezat beni şaşırtmıştı. Tekrar söze başlayarak:
    “İsminiz nedir?” dedi.
    “Ahmet Râci.”
    “Ahmet Râci mi? (gülerek) beşeriyetin ismini zorla almışsın nûrum! Beşer cinsi o kadar aciz, zayıf ve muhtaçtır ki, hayatını rica ile geçirir. Râci demek insan demektir.”
    Bu olgunca sözler üzerine bir kat daha şaşırdım. Ben de sordum:
    “Sizin isminiz nedir?”
    “Benim ismim çoktur. Her yerde bir isim ve sıfatla anılırım. Burada üzerimdeki aynalardan dolayı ‘aynalı dede’ ismi ile meşhurum. Ama sen istersen ‘Âdem Baba’ de.
    Aynalı konuşurken kendi cüzî varlığını değil de küllî varlık namına konuşuyordu.
    Ahad olan Hak o garip kılık tecellisi altında kendisini tanıtıyordu:

    Zatıma
    en çok bilineniyle
    ‘Allah’
    ismi işaret eder.
    Zâtımın (tek varlık) daha başka sayısız ve sonsuz isimleri (mânâları)
    ve sıfatları (özellikleri) vardır.


    Ben
    aynı anda
    Aynalı’yım, Râci’yim, Âdem’im, Havva’yım, Meryem’im, İsa’yım, Mûsa’yım, Buda’yım, Konfüçyüs’üm, kral’ım, dilenci’yim, Ay’ım, Güneş’im, cennet’im, cehennem’im, Cebrâil’im…


    Ben,
    kısaca,
    hep’im ve hiç’im.


    Kim olduğumu başlangıçsız geçmişte saymaya başladım.
    Şu anda hâlâ sayıyorum.
    Sonsuz sona kadar da saymaya devam edeceğim.


    Vaktiniz varsa buyurun oturun,
    siz dinleyin
    ben
    kendimi saymaya devam edeyim.
    Denizler mürekkep olsa, ağaçlar divit olsa mürekkepler ve divitler tükenir fakat Aynalı Baba’nın kendi hakikatini yazması tükenmezdi. Hatta hiç yazmamış gibi olurdu.
    Bir miktar düşündükten sonra dedim ki:
    “Azîzîm! Kâmil bir insan olduğunuz meydandadır. Böyle iken bu kemâlâtınızı bu tuhaf kıyafetlerle örtmenizin sebebini anlamıyorum.
    Kahveyi pişirdi, fincanıma doldurdu ve cevap verdi:
    “Ben”
    süse meraklıyımdır.
    Her isim ve birim altında süslenen
    “ben”im.
    Avuç avuç para harcayan, altın sırmalı ve zümrüt-pırlanta pullu ipek atlas elbiseler giyen “ben”’im.
    Aynalı tenekeli aba giyen yine “ben”im.
    Işığın üstüne karanlığı giyen “ben”im. Karanlığın üstüne ışığı giyen “ben”im.
    Zâtımın süsleri isimlerim, sıfatlarım ve fiillerimdir.
    “Ben”
    can elbisesi de giyerim.
    Can’ı beşer bedeniyle, hayvan bedeniyle ve bitki bedeniyle süslerim.
    “Ben”im her yerde sonsuz sayıda yüzüm ve kıyafetim vardır.
    Burada bu bedende tercihim bu aynalarla tenekelerdir.
    Bu cevap akla hem uygun hem de uygun değildi. Fikrimi söyledim. Boynumdaki kravata baktı, fiyatını sordu, yirmi liraya aldığımı söyledim. Dedi ki:
    “Ben”im bu “ganî” (zengin, üstün, sınırlanamayan) özelliğimi
    akl-ı cüz’ünle (sınırlı aklınla) kabul edemezsin.
    Ayna ve teneke parçaları takmayı senin aklın kabul edemiyor.
    Yirmi liraya alınıp da boyuna takılan yular (kravat) senin aklına uygun düşüyor.
    Benim sokaktan toplayıp da külahıma taktığım ayna parçaları da
    “ben”im akl-ı küll’üme (sınırsız aklıma) uygun düşüyor.
    “Ben” süste ayrım yapmam.
    Kravat takmanın medeniyetle alakalı, külahı parlak cisimlerle süslemenin de delilikle alakalı olduğunu düşündüğüm anda yine cevabımı aldım.
    Size göre
    külaha ayna parçaları yapıştırmak delilik nişanıdır.
    Bize göre de
    boyuna yular takmak delilik nişanıdır.
    Ama sen benim külahımı başına taksan aklın akl-ı küll’e dönüşmez.
    “Ben” de boynuma yular taksam “ben”im de aklım akl-ı cüz’e düşmez.
    Keramet külahta ya da yularda değildir.
    Keramet aklın sınırlarını kaldırmaktadır.
    Aniden külahını çıkardı ve benim başıma oturttu. Kravatımı çıkarıp kendi komik cüppesinin üstündeki boynuna taktı. Yerden kırık bir ayna alıp bana tuttu. Çok komik görünüyordum. Kravat da Aynalı’nın boynunda acaip komik duruyordu. Gülmeye başladım. Kahkahalarım neredeyse mezarlık yanındaki mahallelerden duyulacaktı. O kadar çok güldüm ki kendimi yere atıp debelenmeye başladım. Aynalı Baba anlamsız gözlerle bana baktı baktı:
    “Zavallı insanlar sebepsiz yere neden gülerler, bir türlü anlayamıyorum,” dedi.
    Gülme krizinden çıkmıştım. Birden aklıma parlak bir fikir geldi. Deli kıyafetine girmiş bir
    ehli hikmet
    (filozof)
    ve
    ehli kalb
    (evliya)
    olan bu zâtın ilminden yararlanmak, ciddi konuları ona sorup hakikatini öğrenmek istedim.

  5. #5

    • Nam-ı diğer TÜRBEDAR
    • Offline

      Üyelik tarihi
      20-09-2007
      Yaş
      45
      Mesajlar
      2.036
      Konular
      353

    Standart

    6. GİZLİ HAZİNE
    “Sultânım! Sen yıkıkta gömülü bir hazinesin. Ben ise hikmete (sırlara, ilmi ledüne, bilgiye) can atan bir âvâreyim. Lütfen beni özel talebeliğinize kabul eder misiniz? Ver elini öpeyim,
    dedim. El öpmek, bir kişinin ilminin üstün olduğunu kabul edip ona saygı sunmaktı.
    “El öpmek mi?.. Niçin? Tamam, kabul, konuşalım. Fakat sözden ne çıkar? Şimdiye kadar, kim bilir kaç hayvan yükü kitap okudun; ne anladın? Hiç, değil mi? Akıl muhakemeleriyle Hak’kın varlığını kabul etmek mümkündür, fakat bilmek ve anlamak ve olmak asla mümkün değildir. Harfleri bir araya getirmekle hakikat tecelli eder mi?
    Onu dinlerken üzerimde garip bir gevşeklik rahatlık hissediyordum. Yedi bin yıllık insanlık medeniyetinin oluşturduğu zahiri-yüzeysel ve günlük ihtiyaçları sağlamaya yönelik maarif (eğitim-öğretim) düzeyini gözümde bir anda sıfırlamıştı. İhtiyacımızdan fazlasını tüketmek için ihtiyacımızdan fazlasını üretmek mantığı üzerine kurulmuş olan bilimi “uygarlık” olarak kabul etmiyordu.
    Bu garip kıyafetli delinin sözlerindeki büyüklük, bana pek fazla bir küçüklük vermişti. Üzerimdeki kravatın gururu külahın karşısında eriyip tevâzua dönüşünce bana bakarak gülümsedi.
    “Aklına daha fazla ağırlık yüklemeyelim artık. Biraz da kendimizden geçelim” diyerek birer kahve daha doldurdu, keyifle içtik.
    birinci gün
    HİÇLİK ZİRVESİ
    (nirvana)
    Kahveleri içtikten sonra Aynalı Baba kulübeden bir ney çıkardı, hafif ve hoş bir şekilde çalmaya başladı. Kabristanın sessizliği, neyin hüzünlü sesi, bana garip bir zevk veriyordu. Aynalı Baba’nın arada okuduğu tasavvufî şiirlerin ve kahvenin etkisiyle beynimdeki tevhid lezzeti her an gittikçe şiddetleniyordu.
    Bu güne kadar kafamla çözemediğim, yaşam ve ölüm çıkmazının verdiği taşınılmaz ağırlığın bilincimden kalktığını ve hafiflediğimi hissediyordum.
    Aynalı şiir okumaya başladı:
    Ey can! Yok olacak olan bu aleme ibretle bak.
    Ey can! Var sandığın bu âlemin sanal olduğunu anla.
    Gafletten kurtul.
    Evren bütündür ben parçasıyım yanılgısından sıyrıl
    Meydan boş değildir. . .
    Sen anlamsız ve rasgele bir varlık değilsin.
    Sultan Süleyman ve İskender Han neredeler?
    Hak, dün Sultan Süleyman ve İskender olarak tecelli etmişti. Şimdi Hak sen’dir ve sen zamanın Sultan Süleyman’ı ve İskender’isin. Onlar nerede ve sen neredesin? Hak nerede ve sen neredesin ? Hâlâ anlamadın mı? Hz. Süleyman senin bilincinin sembolik adıdır, İskender, bilincindeki ilmin fethidir, açılımıdır. Sen de kendi bilincindeki tek’liğin büyük fethini yap.
    Yüz bin senelik ömrü neşe ile geçirsen de hepsi BİR AN’dan ibarettir. . .
    Sen sonsuz bir varlık ve ilim (data) hazinesisin. Kendini ne kadar tanısan da yine kendini hiçbir zaman hatmedemezsin. Tüm ilmin ve sonsuz hayatın “yok”lukta bir nokta ve an kadardır.
    A gözüm! Cihan bağı ne bülbüle ne de güle kalacaktır. . .”
    Hak, her an yeni bir görünümdedir. Sende de her an bin fikir gelir bin fikir geçer. Fakat sende değişmeyen bir şey var. “Enel Hak” bilincinde ise asla yok olma olmaz.
    “Aç gözlülük ve hırsa uyup nefsin kahrına uğrama.
    Hak sonsuzdur. Hak’kın sonsuzluğunu ancak ben anlarım zannetme. Her zaman senden daha âlim birisi vardır. Mûsa’nın Hızır’a yaptığını yapma. Sonra üstadsız kalırsın.
    Adın duyulmasın sonra rahatın kaçar.
    Kısır akıl ve dar bilinçlerin anlayamayacağı şeyleri açık etme. Kimisi seni sultan ilan etmeye gelir kimisi de seni asmaya gelir.
    Allah’ı bilenlerle arkadaş ol; onlardan uzak kalma.
    Sana senin ne olmadığını ve senin ne olduğunu senin anlayacağın lisanla sana açan üstadların ilminden faydalanmaya bak.
    Dünya koltuğundaki gücünle mağrur olma.”
    Ulaştığın ilim seviyesiyle başın dönmesin. Sonsuzun yanında ilmin ne kadar ki?
    “Olgun kimseler, dünya zevkine kapılmadılar.
    Bilginin ve ilmin verdiği haz, diğer zevklerin hepsinden farklıdır.
    Netice olarak dünyanın bir gölge, boş bir arzu,
    Bedensel yönümüz sonsuz yönümüzün bir özetidir. Dünya sonsuz âlemlerin bir özetidir. Kendini sınırlı beden ve sınırlı dünya hapishanesine kapatma, özeti aç.
    bir oyuncak ve hayal olduğunu bildiler.
    Dünyan yani bedensel yaşamın, özündeki sonsuz kudretin küçük bir biblosu ve gerçeğin şimdilik bir hayalidir.
    Rüyanın gerçekle ne kadar ilgisi varsa,
    Bedensel yaşam süresi sonsuz yaşam yanında ancak rüya hükmündedir.
    cihanın da zevkle o kadar ilgisi vardır.
    Tüm dünyasal bilgiler, tevhid ilmi yanında ancak bir virgül kadarcıktır.
    Herkes aşk eteğini tutup Allah’a kavuşmaya yaklaştı.”
    Her birim ve bilinç yaratılış amacı doğrultusunda kendi varlığına sevdalanır ve özüne doğru kendi sıratında yolculuk eder.
    Kahvenin kokusu, Ney’in ve Aynalı’nın sesi beni başka bir boyuta doğru itmeye başlamıştı. Yavaş yavaş duyularımın sınırından sıyrılmaya başladım. Bir şey görmüyor ve işitmiyordum artık. Bir müddet uykuya yakın bir halde kaldım.
    Bu hal çok sürmedi. Zihnim çalışmaya başladı. Görünüşte bir şey algılamaz iken kendimi başka bir boyutun çekim alanında hissetmeye başladım. HAYALİN DERİNLİKLERİ’ne yani özümdeki sonsuz boyutlara ( â’mak-ı hayâl’e) dalmıştım.
    Dağları, ormanları, hayvanları, kırları ve çiçekleri bizim memlekete benzemeyen bir ülkedeydim. Yanımda görünmeyen birisi vardı. Beraberce yürüyorduk. Onunla telepatik yolla konuşuyordum. Nereye gittiğimizi sordum.
    “Hindistan’dayız, <<hiçlik zirvesi>> ne gidiyoruz”
    dedi.
    Çok çok uzun haftalar süren bir yürüyüşten sonra Everest Dağı’nın eteklerine geldik. Bir kulübe gördüm. Görünmez arkadaşım beni kulübedeki genç adama “hiçlik zirvesi”ni ziyarete getirdim dedi ve teslim ederek döndü.
    Genç adam bana tebessümle baktı. Bir ağacın gölgesine oturduk. Bana dedi ki:
    “Hiçlik zirvesine
    insanların yüz binde birisi
    ancak çıkar.
    Oraya
    ancak ölmeden önce ölenler çıkabilir.
    Yani hiçlik bilgisinden elde edeceğin zevki
    geçici bedensel zevklere feda edersen zirveye ulaşamazsın.”
    İsmini sordum:
    “Buda Gotama Sakya Muni”
    (Sakya ailesinin aydınlanmış insanı)
    dedi.
    Hurmetle ayağa kalkıp elini öpmek istedim, öptürmedi.
    “Elimi benim için öpeceksen öpme,
    ben hiç’im.
    Benim yanımda hürmetle hakaret arasında fark yoktur.
    Kendin için öpeceksen ben zâten senin kalbindeyim.
    Benim irfanımı kendinde ara”
    dedi.
    Ertesi gün güneş doğmadan yola çıktık. Yemyeşil çimenlerin ve rengârenk çiçeklerin arasından zirveye doğru yürümeye başladık. Ilıman rüzgarın savurduğu egzotik çiçek kokuları bir bulut gibi bedenimi sarıyordu. Dağa tırmandıkça güzellik artmaktaydı.
    Yine çok uzun yürüyüşten sonra bir saraya geldik. Açlıktan ölmek üzereydim. İçeri girdik. Her yer binbir çeşit meyve ve yiyecek sepetleriyle doluydu. Buda, hiçbir şeye içine düşecek gibi bakmamamı, tek bir lokma yemememi, eğer aksini yaparsam burada takılıp ebedi olarak kalacağımı ve kendisinin de dönüp gideceğini söyledi. İçimden çok kızmıştım.
    Buda sessizce oturuyordu. onun telepatik mesajlarını duymaya başladım.
    “…Dağın zirvesi irfanın zirvesidir…
    Bu saray irfanın ancak yarısıdır.
    Sarayın nimetlerini yemek, irfanın yarısına razı olmaktır.
    İster burada kal, istersen benimle zirveye gel…”
    O anda irfana açlığım ve yiyeceklere açlığım ile eşit derecede idi. O boyutta o yerde tek tercih hakkım vardı. Ya yiyecek ya irfan. İkisi birden yoktu. Buda’ya kızarak irfanı tercih ettim. Bana gülümseyerek;
    “Haydi yükselmeye devam edelim, yeteri kadar irademizi güçlendirdik” dedi.
    Yükselmeye karar verdiğimde, mideme indirmediğim halde o nefis yiyeceklerin enerjisinin tüm hücrelerimi doldurduğunu hissettim. Tat almadan ve posa sindirmeden gıdalanmak cennet boyutunun bir tür beslenme tarzı olmalıydı.
    Sarayı terk ederken bir hizmetçi elinde altın tepsiyle soğuk içecek getirdi. Kendimi unutarak kadehi aldım tam içecekken Buda elime vurdu. Kadeh düştü ve kırıldı. Zirveye doğru hem o boyutta ilerliyorduk hem de dünya boyutundan Aynalı’nın Dâvudî sesiyle okuduğu şiirini işitiyordum.
    “Ey hakikata yükselen yolcu! Yürü. Yetersiz ilim irfan kaynaklarıyla yetinme. Senin ulaşacağın bilgi yanında o dağın güzellikleri bir rüya ve hayalden ibaret kalır. Yürü (seyrü sülukuna devam et) ki kulluk yönünün nihayetindeki Allah gerçeğinin giriş kapısına ulaş. Yürü kendi gerçek yönüne ulaş, fenâ fillah’a er. Billur kadehte sunulan alkolden uzak dur ki aşk kadehinden içesin. Yürü ki sende tecelli edecek olan sınırsız kudret sırını yakala.”
    Aynalı’nın yanında idim fakat sesi yüz bin yıllık uzaklıktan geliyordu. Buda’dan yüz bin yıl uzakta idim fakat şu anda onunla el ele zirveye tırmanıyordum. Aynı anda iki ayrı boyuttaydım. Ve “ben”de daha nice sonsuz boyutlar mevcuttu. Yeterince ilmimi artırırsam ve kendimi kullanmayı öğrenirsem, her an her yerde olabilecektim.
    Kır âlemindeki iki dervişin ve Aynalı’nın sözlerini yeni yeni anlamaya başlamıştım.
    Bu âlemde her ne varsa “ben”im sıfatımdır.
    “Ben” olmasam bir şey olmazdı.
    “Ben”
    “hep”im, ya da “hiç”im.
    “hiç”im, ya da “hep”im.
    Zaten “hiç” ile “hep” aynı şeydir,
    tek şeydir.
    Fakat
    bunu bilmeyenler
    tek olanı iki farklı isimle çağırırlar,
    diyorlardı.
    Hem tek olmak hem de sayısız sınırsız olmak, mantıksal çelişki olmaktan çıkmaya başlamıştı. Bir fincan kahve, bir ney taksimi ve birkaç satır şiirle tekliğim aynı anda iki ayrı boyutta ikilik olmuştu. Bu tattığım ilk tasavvufi keşif ve felsefi açılımdı.
    İki ayrı boyutta iki ayrı beden ve bilinçte olmama rağmen kendimi aynı anda da TEK (AHAD) olarak algılıyordum. Üç, beş, kırk, bin veya sayısız sonsuz olup da yine tek olmak, okuyarak, düşünerek ulaşabileceğim bir ilim değildi. Vahdette kesreti, kesrette vahdeti yaşamak, demek ki böyle bir şeymiş.
    Buda ile birlikte zirveye yakın bir mola yerine geldik. Orada daha büyük bir saray vardı. Sarayın dış kapısında elimi bırakarak bana:
    “Saraya gir. Biraz dinlen. Hiçbir güzelliğe sahip olmaya kalkışma. Sana yapılan her teklifi reddet. Saraydan çık ve bana dön ki zirveye olan yolculuğumuzu tamamlayalım. Ben seni burada bekliyor olacağım” dedi.
    Daha sarayın kapısından adım atar atmaz ipek elbiseli bir düzine cariye beni karşıladı. Her birisi sonsuz güzellikte idi. Beni sarayın has odasına doğru götürdüler. Has odaya girdim. Sarayın prensesi muazzam bir tahtta oturuyordu. Cariyelerin güzelliği onun yanında bir hiç gibiydi. Prenses kollarını açarak:
    “Yüz bin yıldan beri buraya kadar ilk defa sen çıkabildin. Ve ben yüz bin yıldan beri seni bekliyorum” dedi ve kollarını açarak benimle kavuşmak istedi.
    O anda Buda’nın telepatik mesajını aldım. Hayır diyordu. Daha yolumuzun olduğunu zirveye ulaşamadığımızı söylüyordu. Ama prensesin çekim şiddeti Buda’nın kuru yavan ilim ve irfanından daha üstün geldi. Prensesi kollarımın arasına aldım. Sonsuza kadar öylece kalmak istedim.
    Birden kulaklarımı sağır eden bir gök gürültü ve ardından da gözlerimi kör eden bir şimşek çaktı. Kollarımın arasında pis kokulu çirkin suratlı bir cadı kadın duruyordu. Korktum ve geri çekildim. Cadı çatlak sesiyle:
    “Biraz önce mis gibi kokuma, kadife gibi sesime, güneş gibi güzelliğime meftûn olup taze kollarıma atlamıştın. Şimdi sana ne oldu da benden kaçıyorsun? Ben yine aynı prensesim. Hem oyum, hem de buyum. Ben aynı anda her yerde olanım. Aklına, ilmine, tasavvufî keşfine ve felsefî açılımına ne oldu? Hani sana göre çirkin de güzel de Hak’tı? Şimdi ben bâtıl mıyım? Şeytan ve melek sana göre aynı değil miydi? Ben sen, sen de ben değil miydik? Taavvuftan ve felsefeden ne kadar da çabuk bıktın? Haydi al beni kollarına!” diyerek üstüme saldırdı.
    Arkama bakmadan kaçmaya başladım. Cariyeler çirkin maymunlar gibi olmuş beni yakalayıp hanımlarına teslim etmek için arkamdan kovalıyorlardı. O muazzam saray aniden pis kokulu bir çöplüğe dönüşmüştü. Buda’yı bulmak için çok koştum ama onun yerinde soğuk sam yelleri esiyordu artık.
    Zirveye yakın noktadan aşağılara yuvarlanarak indim. İki kişi kollarıma girerek beni bir tapınağa götürdüler. Yüksek bir yerde üzerinde altın, zümrüt kakmalı ipek elbiseler içinde, önünde bin bir türlü lezzetli yemeklerden yerken çevresinde güzel cariyeleriyle eğlenen Buda’yı gördüm. O da beni görünce yüzünü ekşitti. Ve;
    “Şu anda ben yine sâde giyimliyim. Fakat senin içindeki hırs beni altın zümrüt kıyafetler içinde gösteriyor.
    Burası yaşlı bir incir ağacının altı, fakat senin hırsın burayı altın duvarlı tapınak gösteriyor.
    Ben yüksekte değil, alçaktayım.
    Bunlar lezzetli yemekler değil, hiçlik ilminin mânâ helezonları.
    Bunlar cariye değil, benim zikrimi dinlemeye gelen başka boyutların bilinçleri fakat sen onları şehvetinden dolayı cariye görüyorsun.
    Sen sözünde durmayan bir “dişi” tabiatsın.
    Dişilik ve erkeklik bedensel cinsiyetin adı değil, bilincin mertliğini ya da zayıflığını ifade eden iki kavramdır.
    Size ikram edilen “Kutsal Kitap”ta bahsedilen erkek mert nefsi, zayıf kadın da nâmert nefsi sembolize eder. Yoksa kadın ve erkek ruh ve beden açısından biribirine denk yaratılmıştır.
    Şimdi sen ey zayıf dişi, sevdiğin hırslarına geri dön.”
    Diyerek derin bir sükûta gömüldü.
    Tapınağın merdivenlerinden aşağıların aşağısına yuvarlandım. Her yerim acıyor ve ağrıyordu. Gözlerimi yavaşça açtım. Aynalı’nın tebessüm eden yüzüyle karşılaştım. Yeni pişirdiği kahveyi isli cezvesinden eski fincana doldurup bana uzattı.
    “Yükseklerden, cennetlerden dünyaya hoş geldin. Bir damla ilim irfan tahsili kişiyi fena fillah’a, enel hak’ka ve Makam-ı Mahmud’a ulaştırmaz. Evlâdım HİÇLİK ZİRVESİ’ne ulaşmak kolay değil, kolay değil, kolay değil” dedi.
    Çok mahçup olmuştum. Kendisini tekrar ziyaret edip ilminden nasiplenmeyi diledim.
    “Ben bu memlekette oldukça aramızda geçenler sır olmak şartıyla tekrar görüşebiliriz” dedi. Söz verdim ve ayrıldık.
    RÂCİ’NİN KAHVE ÂLEMLERİ İLMİN VE İRFAN’IN EFENDİSİ HZ. MUHAMMED A. S.’A YÜKSELİNCEYE KADAR DEVAM EDECEK.

  6. #6

    • "S-onsuzluk"
    • Offline

      Üyelik tarihi
      04-11-2007
      Yaş
      28
      Mesajlar
      601
      Konular
      13

    Standart

    Tavsiye debileceğim,okunması gereken bir kitap,teşekkürler özeti için.
    Geçer dediklerimi geçirdim ! Biter dediklerimi bitirdim ! Nefret ettiklerimi sildim,silkindim yeter dedim ! Geride bıraktıklarım hesap sormaya kalkmasın o yüzden bana . Farkında olduğum için var oldunuz , vazgeçtiğim için bugün yoksunuz...O yüzden siz ne yapın biliyor musunuz ? Bir daire çizin , içine girin ve kendi çapınızda eğlenin.

+ Yeni Konu aç
Sayfa 1/9 12345 ... SonSon

Bu Konudaki Etiketler

Yetkileriniz

  • Konu Acma Yetkiniz Yok
  • Cevap Yazma Yetkiniz Yok
  • Eklenti Yükleme Yetkiniz Yok
  • Mesajınızı Değiştirme Yetkiniz Yok
  •  
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67