Ben Gazze’de köpürür, Gazze’de durulurum
Kimi zaman Muhammed kimi zaman Yasir’im
Bazen babamın gözü önünde vurulurum
Bazen baba evimde endişeye esirim
ölümler çeşit çeşit, ben Gazzeli çocuğum
Ateş içinde kalmış bir taze tomurcuğum...

Annem her sabah beni ölüm için hazırlar
Cebime sapan taşı koyar sırtıma kefen
Seyyar mezarlar için bana künye kazırlar
Kundağın kokusunu henüz unutmamışken
Kokular çeşit çeşit ben Gazzeli çocuğum
Annemin alnında ter suretinde boncuğum...

Ama ben Gazzeli’yim yüzüm Rabbe dönüktür
Sokaklarımda özgür çığlıklar atmalıyım
Benim cebimdeki taş kainattan büyüktür
Ben ölüyorken bile tanklara çatmalıyım
Demir devler altında ben Gazzeli çocuğum
öfkeden değil şevkten gırtlağım boğum boğum...

Siz hiç ölüm geçmeyen cümleler kurdunuz mu
Sapan taşından başka nelerle oynarsınız
Bir ninninin en tatlı yerinde durdunuz mu
Benim gibi siz de mi kıpkızıl kanarsınız
Damarlarım titriyor ben Gazzeli çocuğum
Kanla çizilmiş yolda sürüyor yolculuğum...

üzerinde kanlı bir parmak izi olmayan
Kitaplarınız var mı, neler okuyorsunuz
Acaba siz her sabah açıp gece solmayan
çiçekler gibi mi her daim kokuyorsunuz
Kan kokusuna doydum ben Gazzeli çocuğum
Haydi süzül ufkuma ey Gazze, nazlı kuğum...

Ama ben Gazzeli’yim aşk için savaşırım
Melekler alkışlarlar beni siz de korkmayın
Ben içimde bazen ay bazen yıldız taşırım
Kalbim ateş topudur bakışlarımsa mayın
Onmaz kalbime basan ben Gazzeli çocuğum
Cennetinizi harab eder benim soluğum...



Zuhurberk Silikhayta